Het is net gravel, maar dan anders

Smashcourt is een nieuw soort tennisbaan waar het hele jaar op getennist kan worden.

Het heeft veel weg van een gravelbaan, en er liggen er zo’n 700 van in Nederland.

Van een afstandje lijken de acht tennisbanen van TOP Papendrecht normale gravelbanen. Pas als je er een balletje op slaat, merk je dat het geen gravel is. Het is smashcourt, een nieuw soort ondergrond dat in opkomst is in Nederland. In vijf jaar zijn er volgens uitvinder Arcadis zo’n 700 van aangelegd, op een totaal van 10.500 tennisbanen. Vooral de afgelopen twee seizoen kwamen er veel bij. En de aanvragen blijven binnenstromen bij het ingenieursbureau.

Smashcourt, de merknaam waaronder de baansoort bekendstaat, is een kunstgrassysteem volledig opgevuld met fijn keramisch rood zand. De speeleigenschappen lijken het meest op gravel. Grootste voordelen? Het onderhoud is aanzienlijk minder dan bij gravel en er kan het hele jaar door onder nagenoeg alle weersomstandigheden op gespeeld worden. Daarnaast hoeft er maar een keer per dag geveegd te worden, is sproeien niet nodig en behoren kuilen in de baan tot het verleden.

Het ei van Columbus noemt Dik van der Stroom, mede-eigenaar van tennisvereniging TOP Papendrecht, de nieuwe baansoort. Op het terras van het tennispark kijkt hij op een zonnige middag tevreden uit over de acht smashcourtbanen, die allemaal bespeeld worden. Van der Stroom was vijf jaar geleden de eerste in het land die de baansoort liet aanleggen.

In het verleden was er nog weleens stress als het regende en er competitie werd gespeeld. „Nu kun je na een heftige bui binnen een uur weer tennissen, bij gravel kun je het dan wel vergeten”, zegt Van der Stroom, die van de leden bijna nooit klachten krijgt over de banen. Als het regent kan er ook gespeeld worden, de baan gaat er niet kapot van, maar de ballen worden zwaar door het water.

Ook bij tennisvereniging Dijkzicht uit Volendam geen slecht woord over de nieuwe baansoort. „Voorheen was het park in de winter dood, nu wordt er de hele winter doorgespeeld”, vertelt groundsman Jaap Steur. „En ik ben veel minder tijd kwijt aan het onderhoud.”

De club was de tweede in het land die de banen liet aanleggen. Oorspronkelijk zouden alle dertien gravelbanen vervangen worden door smashcourt. Dit tot onvrede van een aantal leden die hoog spelen, zij bleven liever op het gemalen baksteen tennissen. Steur: „Die hebben we hun zin gegeven door drie gravelbanen te laten liggen.”

Smashcourtbanen worden steeds populairder, inmiddels maken zo’n 150 verenigingen in Nederland er gebruik van. De baansoort komt meestal in plaats van gravel. Het aantal gravelbanen nam, mede door de opkomst van smashcourt, de afgelopen vijf jaar met liefst 9 procent af tot 50 procent, zo blijkt uit cijfers van de tennisbond.

De kosten voor smashcourtbanen, waarvan er ook een aantal in Duitsland, België en Engeland ligt, zijn aanzienlijk: 40.000 euro voor een volledig nieuwe baan. Bij ombouw, de fundering moet dan goed zijn, kost een baan zo’n 18.000 euro. Daartegenover staat dat het onderhoud goedkoper is dan bij gravel.

In de beginfase kende smashcourt problemen met de waterdoorlating, maar dat is verholpen. De baan gaat, afhankelijk van hoe vaak erop wordt gespeeld, ongeveer twaalf jaar mee, zegt Klaas Huzen van uitvinder Arcadis. Huzen geeft aan dat veel clubs het fiftyfifty doen: een paar gravelbanen en een aantal smashcourtbanen. Hij denkt niet dat smashcourt gravel op termijn helemaal gaat vervangen. „Je zal altijd mensen houden die zweren bij gravel.”