grote bruine envelop

Ik ben bezig met het kiezen van een nieuwe envelop. Samen met mijn zoon Teun. Ik heb hem nog een keer uitgelegd dat ik iets uitkies waar ik een hele maand mee op avontuur ga. Hij zegt dat hij het begrijpt. We openen de enveloppen en kijken wat er allemaal inzit. Soms stoppen we even om een foto van elkaar te maken. Dat vindt Teun nog veel leuker dan de enveloppen. Totdat we nummer 126 openmaken. Daar zit een zakje meel in. „Ha, pannekoekenmeel”, zeg ik. De ogen van Teun worden nog groter dan ze al zijn. „Gaan we pannenkoeken bakken?” vraagt-ie. „Kunnen we doen”, antwoord ik. Ondertussen schiet er door mijn hoofd wat ik in godsnaam een maandlang met een zakje meel zou moeten doen. „Maar ja, dan bakken we pannekoeken. En dan?” Teun (opgewekt): „Opeten!”

Goed idee denk ik, maar ik besluit de envelop toch maar weer weg te leggen. Want om nu een maandlang pannekoeken te bakken, nou nee. Morgen zal ik drie enveloppen bekendmaken waaruit ik er overmorgen één ga uitkiezen.

    • Chris Bajema