Voor veilige euthanasie: Dr. Death

Omdat de Britse politiek hulp bij zelfdoding in uitzichtloze situaties niet toestaat, moeten de Britten het zelf doen. Binnen de wet met deskundig advies.

We zitten met een man of honderd in een verduisterd zaaltje in Brighton en kijken naar Doing It With Betty: The making of an exit bag. Op het scherm plakt een vrolijke, zilverharige verpleegster, Betty, deskundig een grote maat ovenzak met wit leukoplast op één kleine opening na, goed dicht. Bij oppervlakkige beschouwing zou ze een recept voor gebraden gevogelte kunnen demonstreren, maar het gaat hier om praktische uitleg over het maken van een ballon, die iemand die dood wil over zijn hoofd kan trekken en vol kan spuiten met helium. „Het koordje met de sluiting is in iedere garen- en bandwinkel te krijgen!” zegt Betty opgewekt. En ze lacht ondeugend in de camera.

Helaas, de ‘workshop’ methodieken om er een eind aan te maken kan hier in Brighton niet doorgaan. De Australische oprichter van de euthanasie-organisatie Exit-International, de arts Dr. Philip Nitschke – door de Britse tabloids Dr Death gedoopt – heeft zijn serie optredens niet voor niets langs de ‘Costa Geriatrica’, de Britse zuidkust gepland. Exit propageert doe-het-zelf zelfdoding zolang de politiek niets toestaat, zoals in Engeland.

Er zit dan ook politie in de zaal en de dominee die Nitschke heeft uitgenodigd, is uiteindelijk gezwicht voor én de politie én de kritiek van de rooms-katholieke bisschop van Brighton.

Arrestatie voor het aanzetten tot hulp bij zelfdoding(14 jaar maximaal) gaat ook hem te ver en – free speech of geen free speech – hij heeft al negen uur met de immigratie-autoriteiten moeten doorbrengen om Nitschke en diens arts-partner Fiona Stewart voor een week het land binnen te krijgen.

Onder zo’n taboe krijgt de bijeenkomst de verstolen sfeer van een gezelschap waarin mensen met zijn allen lekker toch doen wat eigenlijk verboden is.

Afgezien van vele journalisten, zijn hier voornamelijk ouderen, onder wie velen hulpbehoevend of zichtbaar ziek. Naast me zit, met strijdbaar trillende baard- en bovenlipharen, een kordate oud-verpleegster. „Ik ben 65 maar nu al verhuisd naar een aanleunwoning, zodat mijn aanhoudende wil om het kort te houden in elk geval blijkt.’’

Voor ons draait een andere bezoekster zich naar haar om: „Ik denk er serieus over om ‘Do not resuscitate!’ op mijn sleutelbeenderen te laten tatoeëren!’’ Ze is duidelijk van streek. „Bij het sterfbed van mijn vader wilde geen dokter naar hem luisteren!’’

Het Do It Yourself with Betty-filmpje is afgelopen en dr. Nitschke hangt ontspannen achterover. „Misschien niet everyone’s cup of tea”, zegt hij, „maar denk er maar eens over na. Relatief gemakkelijk, snel en in het lichaam is niets te vinden wat wijst op zelfdoding. En als je erop staat dat iemand toch wel die zak van je hoofd haalt als je dood bent, dan is dat voor die persoon een relatief licht vergrijp, maar zeker geen hulp bij zelfmoord. Hoeveel dierbaren hebt u die voor u veertien jaar de gevangenis willen indraaien omdat u zelf geen einde-leven-plan hebt gemaakt?”

Meer dan honderd Britten hebben euthanasie gekocht bij Dignitas in Zwitserland, maar niet iedereen kan dat betalen. Dierenartsen hebben vrij toegang tot Nembutal, het ideale middel.

Na anderhalf uur is de bijeenkomst afgelopen. De Peaceful Pill-handboeken – 20 pond per stuk – gaan grif van de hand.