India zoekt midden

De beurzen van India zijn vanmorgen geëxplodeerd. Op de eerste handelsdag, nadat bekend was geworden dat de regerende Congrespartij de verkiezingen had gewonnen, stegen de koersen met 17 procent.

Voor de zakenwereld zijn de verkiezingen, die een maand hebben geduurd, kennelijk uitgedraaid op een feest.

Die vreugde is begrijpelijk. Ook India wordt geraakt door de mondiale economische crisis die de wereldhandel aantast en daarmee de exportpositie van het land. Bovendien is het land vorig jaar geschokt door een terreuraanslag in Mumbai, die mogelijk werd geregisseerd in Pakistan dat op zijn beurt steeds minder in staat is de eigen eenheid te bewaren. Deze dreigingen zouden koren op de molen hebben kunnen zijn van de oppositie. De communisten konden zich immers opwerpen als pleitbezorgers van het dirigisme dat in India een traditie heeft. De hindoenationalisten konden zich afficheren als strijders tegen extern religieus gevaar.

Maar zo heeft het niet uitgepakt. Integendeel. De hindoepartij Bharatiya Janata Party (BJP) heeft verloren. De coalitie rond de Congrespartij hoeft, om verder te regeren, geen concessies te doen aan de BJP die werd geleid door de 81-jarige Advani. De oppositiepartij verkeert nu in crisis. In India, waar een kwart van de ruim 700 miljoen stemgerechtigden jonger is dan 35 jaar en een kwart van de totale bevolking jonger is dan 25 jaar, is geen plaats meer voor gerontocratie. De communistische CPI (M) is nog verwoestender verslagen. De marxisten verloren de helft van hun zetels in het parlement. In West-Bengalen, waar de partij 32 jaar regeerde, is ze zelfs vernederd. Geen van beide partijen heeft de merendeels jonge middenklasse aan zich weten te binden.

Oog in oog met een politieke en economische wereldorde die op drift is, heeft de kiezer in meerderheid gekozen voor een gematigde koers.

En voor voortzetting van de Gandhi-dynastie. Formeel kan premier Singh op zijn post blijven. Maar Rahul Gandhi, de 38-jarige achterkleinzoon van staatsvader Nehru en briljante campagneleider tijdens deze verkiezingen, is nu de rijzende ster binnen de Congrespartij. Verwacht wordt dat hij eerst nog de kat uit de boom zal kijken en over ongeveer twee jaar het premierschap overneemt.

Als tandem moeten Singh en Gandhi komende jaren de beloofde hervormingen ter hand nemen. Talloze sectoren van de economie, zoals de verzekerings- en banksector, zijn nog half gesloten voor buitenlands kapitaal. De arbeidsmarkt is een chaos. In theorie wordt er veel gereguleerd, in de praktijk heerst er anarchie en diepe armoede. Omdat de staat van oudsher een grote greep heeft op het economische leven en het begrotingstekort dreigt te groeien naar ruim 11 procent van het bruto binnenlands product, stagneert de innovatie.

De Congrespartij, die zestig jaar vaak zelf aan de knoppen zat, moet ineens doorbraken in haar eigen traditie forceren. Nu de oppositie is verslagen, heeft ze geen excuus meer.