Stand by your man

Amerikanen houden van roddel voor hoogopgeleiden. Maar een vrouw moet weten wanneer ze haar mond moet houden.

Trouwdag Elizabeth en John Edwards, 1977. ** FILE ** This July 30, 1977, handout photo provided by the Edwards family shows Elizabeth and John Edwards on their wedding day. (AP Photo/Edwards Family, HO) Associated Press

Onophoudelijk verschijnen hier boeken in een genre dat, nu fictie en kranten slechter verkopen, toekomst heeft. Ik noem het de kwaliteitsroddel.

Geen zin meer in uw ingewikkelde roman of kwaliteitskrant? Kwaliteitsroddel heeft alle eigenschappen van gewone goede roddel en speelt bovendien in een hoogopgeleid milieu, er is over nagedacht, dus u hoeft zich er niet voor te schamen!

Neem bijvoorbeeld Losing Mum and Pup van de schrijver Christopher Buckley, de zoon van Pat en William F. Buckley Jr., grondlegger van het moderne Amerikaanse conservatisme. Christopher Buckley, die vorig najaar geruchtmakend zijn steun aan Obama uitsprak („Sorry, Dad”), portretteert nu lichtvoetig zijn egocentrische en verpletterende ouders, die kort na elkaar overleden. Buckley wordt hier al met Evelyn Waugh vergeleken.

Ook het boek van de zoon van Sally Quinn en Ben Bradley, de beroemde oud-hoofdredacteur van The Washington Post (tijdens Watergate) biedt kwaliteitsroddel. De zoon hebben ze, niet zonder gevoel van eigenwaarde, Quinn Bradley genoemd. Opvallend goed schrijft Quinn Bradley niet, maar als je ouders Washingtonse societysterren zijn (Sally dineerde al met Michelle Obama), doen we daar niet moeilijk over. Quinn Bradley is bovendien geboren met een afwijking, zijn boek heet A Different Life: Growing Up Learning Disabled and Other Adventures. Gefiatteerd door zijn ouders onthult Quinn Bradley zijn ontmaagding door een prostituee tijdens een vakantie. En hoe hij alles opbiecht aan zijn moeder. Waarna de societykoningin hem hysterisch over een tropisch eiland sleurt, op zoek naar die hoer.

U mag lachen hoor: de Quinn-Bradleys staan erachter!

Kwaliteitsroddel is realitysoap voor lezers. Ik vrat de afgelopen week dus alles over Elizabeth Edwards. Dat was veel, want haar boek Resilience verscheen, een must voor kwaliteitsroddelaars. Haar man, John Edwards, tot begin 2008 kandidaat voor de Democratische nominatie in de race om het presidentschap, begon in die campagne stiekem een affaire. Dit met een vrouw door wie hij zich (realitysoap!) liet volgen met een videocamera. Een vrouw met de in dit verband weergaloze naam Rielle Hunter. Zij baarde een kind, nog onduidelijk is of het van Edwards is. En nu schrijft Elizabeth erover.

Elizabeth Edwards was hier altijd populair. Zij geldt als slimmer dan haar man en sociaal voelender dan Hillary Clinton. Ze deelde lief en leed altijd al gecalculeerd met het publiek. En leed was er te over: de Edwards’ verloren hun oudste zoon in een auto-ongeluk, waarna ze nog twee kinderen kregen, nu 10 en 8 jaar oud. Ook lijdt zij ongeneeslijk aan kanker, die terugkeerde in het voorjaar van 2007. De campagne ging toen door.

Nu schrijft Elizabeth Edwards over de drie rampen in haar leven: zoon, kanker, ontrouw. Ze vertelde over de affaire aan Oprah. En toen was het afgelopen met ‘Saint Elizabeth’.

New York Times-columniste Maureen Dowd verweet Edwards als eerste dat ze de affaire van haar man oprakelde. Daarna scheurden zo’n beetje alle vrouwelijke columnisten en bloggers hun icoon aan flarden.

Ja, er is genoeg op Elizabeth Edwards aan te merken. John Edwards vertelde haar al tijdens de campagne over Rielle Hunter. Hij maakte haar wijs, zegt Elizabeth, dat het eenmalig was en geen langduriger affaire: zij hielp het stil te houden. Verzengende ambitie, dus.

Tjonge. Hillary Clinton had destijds een eigen commandocentrum om Paula Jones te helpen vloeren, de vrouw die Bill van seksueel lastigvallen betichtte. Dus?

Ik blijf deze week maar aan mevrouw Berlusconi denken, Veronica Lario, over wie je hier stukken minder leest. Nu Veronica Lario van haar schuinsmarcheerder wil scheiden en hardop zegt waarom, drukken Italiaanse kranten haar naaktfoto’s af, en woedende brieven.

Elizabeth Edwards schrijft niet eens zoveel over de affaire van haar man. Zij heeft maar één zinnetje nodig om hem afdoende voor gek te zetten. Het is de pickup line waarmee Rielle Hunter John Edwards voor een hotel inpakte:

„You are so hot!”

Sneue mannen dromen van zo’n zin en een beetje vrouw krijgt er onherstelbaar de slappe lach van. Zo neemt Elizabeth wraak. Daarna legt ze tamelijk overtuigend uit waarom ze bij hem blijft: een gestorven kind en een ongeneeslijke ziekte zijn van een andere orde dan een affaire.

Wat Elizabeth Edwards hier nu tot mijn verbazing wordt verweten, juist door hoogopgeleide, geëmancipeerde, vrouwelijke journalisten, is dat zij alsnog haar mond open doet. Je mag met je vuile was geen boeken willen verkopen? Maar iedereen schrijft hier tegenwoordig zulke boeken. En de kinderen zijn de dupe? De kinderen waren al de dupe toen zij doodziek campagne bleef voeren.

Dus wat is de echte reden?

Waar het natuurlijk om gaat, in Amerika en in Italië, is dat wie een overspelige man heeft, nog altijd wordt geacht in een hoekje te kruipen. Sois belle et tais-toi.

Elizabeth Edwards besloot te blijven, maar niet te blijven zwijgen. Zelfs in het land van de superieure roddel is dat nog net een brug te ver.

    • Margriet Oostveen