Rode beuk doet de flamenco

GPS: coördinaten: 51.232843, 6.04374617:25 uur Swalme Zuylen, Erik van

Route: Swalmen – Boukoul–Swalmen

Afstand: 15 km

Op de braderie van Swalmen wordt achter de kramen koffie gedronken en in de ochtendzon gestoofd. De geur van de eerste poffertjes. Een rijtje Vespa’s (sweet memories, maar dat is geen wandelverhaal). We kunnen hier ook rond blijven hangen.

Nee. Op pad. Swalmen uit langs een grondje met drie geurige mini-pony’s, hun hooiblonde pony’s bedekken hun ogen.

We belanden op een soezend bospad tussen bermen met dikke plukken gras. Op de velden zijn de boterbloemen los.

Achter een kasteel dat, met het ene bordje na het andere, heel erg Verboden Toegang is, volgt een statige laan. Stijlvol, om met rechte rug te bewandelen. Jammer van dat kruis. Dat zou ons, zo midden op het pad, hebben moeten stichten. Het hangt in grote brokken op half zeven, het lijkt wel een spoorwegongeval.

Het pad voert naar een volgend bos, waar de dennen vlekken zonlicht tussen hun takken toelaten, en varens aan hun voeten. Een rode beuk, trots en hoog in zijn heupen tussen de andere beuken, is goed voor een flamencogevoel.

Alle bos sprankelt, biedt klaprozen naast schitterende vrachten brandnetels. Is er weidegrond, dan spuugt de zon met neonlicht, zodat het gemaaide gras extra oplicht. Man wijst op een laagvliegende hommel die met zijn vleugeltjes stof opwaait, als een helikopter.

Wie langzaam wandelt, niet met zo’n gezwinde pas, die hoort nog eens iets. Een mevrouw legt uit waarom ze haar geld laat rollen: „Moet ik het dan bewaren voor een gouden randje aan mijn kist?” Op het aangestampte zandpad maakt de man die sneller fietst dan zijn hond loopt en dus moet wachten, een praatje. Hij vertelt over de aspergevelden die hier strepen trekken in het landschap. Hoe hij als jongen moest helpen met aspergesteken. Zeven dagen per week. Bij dageraad en bij zonsondergang, ook dat nog. Want het licht maakt „blauwe koppen, en jullie willen ze wit.”

En nu, in het vervolg van het pad waar de Duitse grens, behalve door versleten grenspalen, wordt gemarkeerd met ijzerdraad, prijst een meneer het natuurgebiedje langs de kronkels van de Swalm. Daar zijn bevers actief, kijk maar naar die in een punt afgeknaagde stammen. „Gaat u er hier vast in, kan best.” We klimmen over de afrastering heen een overweldigend moerasbos in, waar bomen en struiken krioelen tussen loopvlonders. Een kettingzaagkunstenaar (ja, echt) sneed in stronken dierenbeelden. Vooral zijn das mag er zijn.

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s op www.nrc.nl/wandel

    • Joyce Roodnat