Kaasjeskruiddikkopje

Kaasjeskruiddikkopje (Carcharodus alceae)

De ophef over de moederdagvlinder overschaduwde deze week het echte vlindernieuws: het kaasjeskruiddikkopje (Carcharodus alceae) is terug. In Zuid-Limburg is volgens de Vlinderstichting een ‘prachtig vers’ mannetje waargenomen. Na 1953 was de soort niet meer in Nederland gezien. De vijftigste breedtegraad gold als de noordgrens van zijn verspreidingsgebied. Dankzij de opwarming rukt hij nu op uit de Ardennen en de Eifel. De versheid van het Limburgse mannetje wijst erop dat hij ter plaatse uit de pop gekropen is en niet vanuit België de grens overvloog.

Met het kaasjeskruid als voedselplant voor de rups staat zijn leefgebied te boek als ‘grazige ruigten op warme hellingen’. Bevindt u zich binnenkort in zo’n biotoop let dan op een fijn grijsbruin getekend, drie centimeter groot vlindertje met vijf transparante witte vlekjes op de voorvleugel en een schijnbaar gekartelde achtervleugel. Zelfs opgeprikt zijn ze beeldschoon. Ik trof er twee aan in de collectie: misschien wel het laatste paartje uit de vorige eeuw, verzameld door broeder Antonius bij Stein op 26 juli 1950.

    • Kees Moeliker