Expertdiscussie

Europa laat Italië verzuipen

Vorige week werden 227 migranten door de Italiaanse kustwacht gedwongen terug te keren naar Libië nadat ze waren onderschept in de Middellandse Zee. In Europese asielwetgeving is neergelegd dat asielzoekers pas mogen worden uitgezet nadat vast is komen te staan dat ze geen vluchteling zijn. Dat Italië dit beginsel aan de laars lapt met de rechtvaardiging dat het buiten het eigen grondgebied de mensenrechten niet hoeft te eerbiedigen is een stuitende misvatting. Deze ontwikkeling duidt echter op een onderliggend Europees falen. Ontegenzeggelijk heeft Italië, net als de overige lidstaten aan de buitengrenzen, een probleem. In 2008 bereikten een kleine 37.000 migranten de Italiaanse kust; een toename van 75 procent ten opzichte van 2007. Al sinds midden jaren 90 wordt Europa geconfronteerd met een scherpe toename aan bootmigranten. En al even lang probeert Europa daar een oplossing voor te vinden.

De Europese landen die niet geconfronteerd worden met deze bootmigratie, inclusief Nederland, hebben maar mondjesmaat willen bijdragen aan een oplossing.

Daar komt nog bij dat asielzoekers die er wel in slagen via de zuidelijke lidstaten landen als Nederland te bereiken, moeten worden teruggestuurd naar het eerste Europese land van aankomst, waardoor de druk op de zuidelijke landen alleen maar toeneemt. Om het anders te stellen: dat Italië de rechten van migranten niet respecteert is een brevet van Europees onvermogen. Onvermogen om Italië aan te spreken op zijn huidige handelswijze en zijn verantwoordelijkheden, maar vooral ook het onvermogen om een effectieve Europese aanpak ten aanzien van de bestrijding van ongedocumenteerde migratie op te zetten.

Maarten den Heijer en Kees Wouters

Onderzoekers aan het Instituut voor Immigratierecht van de Universiteit Leiden.

Nout verkoopt ons goud

Roel Janssen (NRC Handelsblad, 9 mei) ging terecht in op het nieuwsbericht van de Financial Times over de uitverkoop van goud door westerse centrale banken. Deze uitverkoop, waarbij De Nederlandsche Bank (DNB) door haar historische grote goudvoorraad van ruim 1500 ton een centrale rol speelt, gaat namelijk tot op de dag van vandaag door. Dit tot groot plezier van landen als Rusland en China. De recente aankondiging van de Chinese overheid dat ze ongeveer 500 ton extra goud heeft gekocht, evenveel als ons land in ruim tien jaar heeft verkocht, maakt duidelijk dat er iemand erg blij wordt van onze goudverkopen. Maar weinigen beseffen wat er werkelijk speelt.

Na de loskoppeling van geld en goud moest het vertrouwen in waardepapier zo groot mogelijk blijven. De strijd tegen goud werd sinds 1971, toen de VS eenzijdig hun belofte uit 1944 dat dollars altijd konden worden omgeruild voor goud loslieten, voor de Amerikanen zelfs van levensbelang. Een vlucht uit de dollar naar goud zou het einde kunnen betekenen van de dollar als wereldreservemunt. Dat moet dus ten koste van alles worden afgeremd. Nu de geldpers harder draait dan ooit en de vlucht uit papier als gevolg van de kredietcrisis op gang is gekomen, is het van groot belang voor centrale bankiers om te voorkomen dat de goudprijs door de cruciale duizend-dollargrens breekt. Dit wordt bereikt door, dag na dag, op de Amerikaanse termijnmarkten goud op papier ‘te verkopen’.

Zijn dit allemaal wilde complottheorieën? Nee, de afgelopen jaren hebben verschillende bankrapporten een duidelijk beeld opgeroepen over de manipulatie van de goudprijs. De keus van DNB-president Wellink om ons goud te blijven verkopen en zo de VS te steunen is extra bedenkelijk gezien zijn lidmaatschap van de ‘The Trilateral Commission’, die nergens op zijn cv vermeld staat. Volgens critici is deze geheimzinnige club opgezet om de Amerikaanse belangen te dienen. Wat dat betreft heeft Wellink zijn lidmaatschap verdiend.

Willem Middelkoop

Auteur van ‘Als de dollar valt’ en als goudbelegger oprichter van het Gold&Discovery Fund.

Dit zijn fragmenten uit expertdiscussies, te lezen via nrc.nl/expert.