Had ze altijd al een voorliefde voor rare tanden?

Ik kocht het boek Máxima, de Argentijnse jaren, dat nu, vlak voor Máxima’s verjaardag, in stapels in de winkel ligt, om één prangende vraag beantwoord te krijgen: hoe is zo’n charmant wezen als Máxima, bij wie zelfs een zwart veren kalotje leuk staat, en die altijd zo goeiig bezig is met microkredieten en glimlachen, toch gevallen voor een man als Willem-Alexander?

In haar zwaar ongeautoriseerde biografie ging ik op zoek naar aanwijzingen. Had ze altijd al een voorliefde voor rare tanden? Een diepe interesse in watermanagement? Een hunkering naar een allesoverheersende schoonmoeder?

Ik hoopte iets af te leiden uit Máxima’s liefdesgeschiedenis. De schrijvers van het boek hadden twee exen achterhaald. De eerste was de Argentijn Tiziano, het type dat je bij een vrouw als Máxima verwacht: lang, donker, en met een passie voor de schone kunsten. Die sloeg zij als zeventienjarige aan de haak. Later, in haar New Yorkse tijd, kwam de Duitse Dieter: blond, ongezellig en met een passie voor financiën. Toen Máxima het met Dieter uitmaakte, zei hij niets, maar zette de tv aan en ging een documentaire zitten kijken. Zo’n type.

Tot zover de voorgangers van Willem-Alexander. Ik kon er geen patroon in ontdekken.

En toch vond ik in het boek een verklaring voor haar vreemde liefdeskeuze: de boterhammetjes van Máxima. Máxima, moet je weten, is niet in een steenrijk gezin opgegroeid. Haar vader was een foute politicus, maar daar verdiende hij niet veel geld mee. Ze waren gewoon een middenklasse gezin.

Maar Máxima moest naar een chique school van haar ouders, met deftige kinderen, en daar was zij altijd de enige die een lunchpakketje bij zich had, om de kosten te drukken. Ook later, als Máxima mee ging skiën met haar rijke vriendinnen, at zij kleffe boterhammen uit een zakje die haar moeder haar had meegegeven, terwijl de rijke vriendinnen aanhoudend cola en hamburgers bestelden.

De auteurs van het boek vinden dit blijkbaar verschrikkelijk, want het boterhammenpakketje komt alsmaar terug, als schrijnend thema. Vaak in verband met een boom, waaronder Máxima dat pakketje dan in haar eentje verorbert.

Het zou de verklaring kunnen zijn voor het feit dat zij, het meisje dat altijd arm afstak bij haar elitaire vriendinnen, jaren later viel voor een man van wie zij vond dat hij houterig danste en afschuwelijke broeken droeg. Want die man was wél een prins.

Aan kleffe boterhammen hebben wij onze prinses te danken.

Zelf ook eens een vrijgezelle prins aan de haak slaan? Zie pagina 30 en 31