Gedeeltelijke notulen van een juryberaad

Recensenten van theater, film, literatuur of muziek komen elkaar wel eens tegen bij een première of presentatie. Ze praten dan over van alles, zelfs soms over het gebodene. Mediacritici, die veelal thuiswerken, spreken elkaar eigenlijk maar eens per jaar, in de Nipkowjury. Daar gaat het vooral over inhoudelijke waarderingen.

Zo zaten gisteren zeven mannen (de spaarzame vrouwelijke collega’s waren weggebleven) in een kamertje in het Hilversumse Mediapark te beraadslagen over de beste televisie- en radioprogramma’s van het jaar. De afspraak is dat het debat niet geheim is, met twee uitzonderingen. Oeuvreprijzen worden alleen toegekend bij unanimiteit en als een kandidaat niet aan die eis voldoet, zoals dit jaar twee televisiemakers en een radioman, dan zou het niet aardig zijn hun naam te onthullen. En wie precies wat zegt is ook minder van belang.

Elk jaar blijken we als doorgaans eenzame beoordelaars zeer te genieten van de mogelijkheid om beargumenteerd van mening te wisselen. Ook professionele betweters zijn in staat tot luisteren en een ingenomen standpunt te nuanceren of wijzigen.

Zo ontstond er gisteren een aardige discussie over twee documentaireseries van de VPRO, In Europa en Van Moskou tot Magadan. De reikwijdte en ambitie van de eerste serie waren groter dan die van de tweede. Is dat een argument in het voordeel van In Europa? Dan zou je ook Verleden van Nederland (VPRO/NPS) in de beschouwing moeten betrekken, maar dat wilde niemand echt. Er was snel overeenstemming dat de bescheiden opzet van de reis van Jelle Brandt Corstius door Rusland, in verhouding tot de consistentie en intensiteit van het resultaat, de weegschaal daarnaar doet doorslaan.

Iedereen wilde wel Van Moskou tot Magadan de Zilveren Nipkowschijf geven, maar dat gold ook voor de muzikale comedy ’t Vrije Schaep (KRO). Ex aequo dan maar, niet wegens een patstelling, maar uit volle overtuiging?

Dan komen secundaire overwegingen in aanmerking, zoals dat vorig jaar de Nipkowschijf ging naar het vergelijkbare Van Dis in Afrika, ook geregisseerd door Hans Pool. En dat het wel erg leuk zou zijn om eens een populaire dramaproductie alle aandacht te geven. Uiteindelijk verloor de ex aequo-optie met de kleinst mogelijke minderheid en was iedereen ook heel blij met een eervolle vermelding voor Van Moskou tot Magadan.

Voor de Zilveren Reissmicrofoon kwamen twee door Radio 1 ten onrechte opzijgeschoven programma’s in aanmerking. Het werd Šimek ’s nachts (RVU), omdat geen enkel jurylid zich kon herinneren met wie de marathoninterviews van de VPRO dit jaar ook weer waren.

    • Hans Beerekamp