Die rotstaten!

De Toppers bleken losers. Hoe kom ik daar nou weer overheen? En het was nog terecht ook.

Ik had ze niet eerder in actie gezien, maar uit de voorpubliciteit begreep ik dat ze op het Eurovisie Songfestival een bruisende act zouden opvoeren met een goed liedje, waarvan de tekst als een ‘statement’ van Gordon opgevat kon worden. Ik ging er gisteravond dus even goed voor zitten, maar alles wat ik zag waren drie matig zingende mannen in grijzige schitterpakken die een onhandig dansje opvoerden met enkele onduidelijke dames, waarbij ze hun armen steeds stijf de lucht ingooiden terwijl ze nogal Jordanees schalden: „Sjain! Sjain! Sjain!”

Waren ‘wij van de media’ daar nou maanden voor in touw geweest? Met Gordon kwam je zelfs tot in de kwaliteitspers lange, empathische interviews tegen, en de mannen werden als ware helden uitgezwaaid toen ze naar Moskou gingen. Dat Gordon ook nog even Poetin flink de waarheid ging zeggen over zijn homofobische onderdanen, was mooi meegenomen.

Gordon houdt kennelijk van statements. Of ze altijd even oprecht zijn, weet ik niet. Dat liedje Sjain gaat over het feit dat we op deze wereld te veel oorlogen voeren waarmee we te veel mensen pijn doen.

Gordon had zijn liedje nog niet af of hij begon met collega Joling in het openbaar een buitengewoon ordinaire ruzie uit te vechten. Het gevolg was dat de heren uit elkaar gingen en voortaan niet meer samen die veelgeprezen, ontroerende regels van Gordon konden zingen: Love will make us glow in the dark/ So open up your heart / Are you ready for a brand new start?

Als je kitsch maakt, moet je het zo goed mogelijk doen, vind ik altijd. Teringmuziek gedijt beter bij een teringact. In dat opzicht kon je de andere deelnemers niets verwijten. Op het gebied van de wansmaak haalden ze alles uit hun goedgevulde kast. Rook- en windmachines, verhitte danspartijen, gillende zang, naakte krijgers, het was weer in verbluffende overvloed aanwezig.

Alleen de Toppers kwamen met een act die er in zijn knulligheid bijna Oost-Europees uitzag – maar dan het Oost-Europa van dertig jaar geleden.

De reacties op deze roemloze ondergang onthulden veel over de Nederlandse volksaard, voorzover die bestaat. We kunnen nooit tegen ons verlies. „Er waren veel slechte acts die heel vals zongen en die wel door zijn”, zei René Froger. „Nou ja! Die rotstaten!” riep Gordon.

Hij bedoelde de Baltische staten, die elkaar helpen. Dat de Denen en Noren wel doorgingen, was hem ontgaan.

Verder overheerste het positivisme-tegen-beter-weten in. „We hebben het Songfestival in Nederland weer op de kaart gezet”, jubelde Gordon.

Welke kaart? Vooral die van de TROS, die het songfestival mag overnemen van de NOS. Daar zijn ze na 54 jaar tot het inzicht gekomen dat het toch niet bij hun ‘takenpakket’ hoort.

Behalve de TROS voelt ook het CDA zich opeens tot het songfestival aangetrokken. Hun Europese lijsttrekker Wim van de Camp pleit voor een terugkeer van het ‘ouderwetse’ Eurovisie Songfestival.

Hij bedoelt: toen die incestueuze schaapherders uit Moldavië nog niet mochten meedoen. Hij wil er zelfs een verkiezingsthema van maken. Gordon schrijft er straks vast een warm liedje bij. Step into a brighter day!

    • Frits Abrahams