Thijs Wassink Lundgren

Met behulp van een spiegel liet Thijs groot Wassink fotohokjescamera’s de omgeving fotograferen.

Het is altijd maar afwachten wat er dan in beeld verschijnt.

Ruben Lundgren (25) en Thijs groot Wassink (27) doen alles samen. Als het om fotografie gaat tenminste. Al op de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten deelden ze een studio en werkten ze samen opdrachten uit. Vlak na hun afstuderen maakten ze als duo hun eerste boek WassinkLundgren is still searching (2005). En nu Thijs voor zijn vervolgstudie in Londen woont en Ruben in China, bellen ze elkaar bijna dagelijks. Over nieuwe projecten. Welke uitgevers ze kunnen benaderen. Over wat ze vanavond gaan eten, grapt Thijs. Dan serieus: „Als je net bent afgestudeerd zit eigenlijk niemand op je te wachten. Werk je samen dan is er tenminste een reden om aan het werk te gaan. Om vroeg op te staan. Ruben zat op mij te wachten. En ik op hem.” En zo werkt het nog steeds, vertelt hij vanuit Londen, online via Skype. „We hebben dezelfde drive en ambities. En we vullen elkaar aan.”

Vandaar ook dat het afstudeerproject van Thijs groot Wassink onder de naam WassinkLundgren is gepubliceerd. „Ook als Ruben niet bij de fotografie betrokken is, is hij onderdeel van de totstandkoming ervan.”

Don’t Smile Now... Save it fot Later! (2008) is een verzameling beelden gemaakt vanuit Britse fotohokjes. „Op weg naar de universiteit in Soho, Londen, kwam ik er veel tegen in metrostations. Op die plekken mag je meestal niet fotograferen. Er wordt streng gecontroleerd. Toen bedacht ik dat ik met behulp van zo’n hokje en een spiegel misschien toch een paar foto’s van stations zou kunnen maken. Gewoon omdat het niet mag, leek me dat wel interessant.”

Hij sleepte dagen met een spiegel van 40 bij 50 centimeter door Londen, om zo, gebruikmakend van de camera in het fotohokje, de omgeving ervan vast te leggen. Thijs – die inmiddels zijn webcam heeft aangezet – demonstreert het: „ik klemde de spiegel voor mijn buik en hoofd, gooide een muntje in het apparaat, en drukte af. ‘Are you Ready?’, zegt de machine dan, ‘Here we go’. Het is altijd maar afwachten wat er in beeld verschijnt. Het licht, de timing, die machine doet het allemaal zelf.”

Eigenlijk, denkt Thijs hardop, is dat iets wat ze steeds doen. „We werken heel onderzoekend. We lopen tegen een probleem aan en bedenken dan een creatieve oplossing.” Zoals Thijs met het fotohokje de regels omzeilde, zo gingen ze samen met hun eerste boek – een ‘scheurboek’ – ook probleemoplossend te werk. „We wilden in China in één week een boek maken. Maar we wisten ook, over twee weken zijn we vast niet meer tevreden. ‘Hoe gaan we dat oplossen?’ was onze vraag. We besloten toen het boek pas weg te geven nadat we er steeds de slechte beelden hadden uitgescheurd.” In zo’n benadering zit humor, vindt Thijs groot Wassink, en geeft een twist aan het traditionele idee van het fotoboek. Op zulke momenten is het trouwens ook wel veilig om samen te werken, voegt hij eraan toe. „In mijn eentje had ik zoiets waarschijnlijk niet aangedurfd.”

Het duo beschrijft hun werk als ‘conceptueel documentair’. Thijs groot Wassink: „Don’t Smile Now kun je zien als een document van metrostations en de Britse shoppingmalls. Maar ook als een conceptueel spel. Je ziet op bijna iedere foto mijn handen die de spiegel vasthouden. Ik verklap hoe de foto is gemaakt”, legt hij uit. „Fotografie is geen venster op de wereld. Met dat gegeven spelen we – onze projecten zijn een soort columns over het medium fotografie, en over de geloofwaardigheid ervan.”

    • Lineke Nieber