Prettige opera van Kris Defoort

Opera House of the Sleeping Beauties van Kris Defoort. Regie: Guy Cassiers. Gehoord: 13/5 De Munt, Brussel. Herh.: 15, 16/5 aldaar; 30, 31/5 Rotterdam.***

Een bordeel waar de klanten alleen het bed met de meisjes mogen delen zonder ze aan te raken: de locatie van House of the Sleeping Beauties van de Vlaamse componist Kris Defoort, is even kuis als immoreel. De meisjes zijn in diepe narcose, en oude mannetjes zoals hoofdpersoon Yoshio Eguchi mogen er een nachtje naast slapen om zich nog één keer jong te wanen.

Het libretto, gezamenlijk geschreven door de componist, de regisseur en dramaturge Marianne Van Kerkhoven, is gebaseerd op een roman van Yashunari Kawabata. De opera is binnenkort te zien bij de Rotterdamse Operadagen.

De drie nachten die Eguchi in het bordeel doorbrengt, vormen de drie delen van de opera. De meisjes doen hem terugblikken op vrouwen uit zijn voorbije leven: dochter, minnaressen, zijn moeder. Tegelijk bekruipt hem een gevoel van macht: hij zou álles met zo’n slapend meisje kunnen doen. In zijn laatste nacht overlijdt het meisje. Oorzaak onbekend.

Defoort schreef een vrij conventionele opera. De zanglijnen liggen makkelijk in het gehoor, doen soms poppy, dan weer Britten-achtig aan. De ensemblemuziek is beeldend en fantasierijk, vaak gedacht vanuit heldere gebaren en duidelijke lijnen. De royaal aanwezige vibrafoons dompelen het geheel in dromerige sferen. Maar nergens wordt het echt spannend.

Een wat detonerende uitzondering is de namaak-barokmuziek à la Purcell in de tweede scène, inclusief arioso voor de overigens schitterend zingende Barbara Hannigan.

De regie van Cassiers is communicatief en tegelijk smaakvol abstraherend, op de wat te langdradige dialogen na. Het verdelen van personages over verschillende uitvoerders werkt prachtig bij de slapende meisjes, die als koor óp, en als dansers bóven het podium verschijnen. Minder overtuigend is het bij de acteur (een voorname Dirk Roothooft) en zanger (een prima zingende Omar Ebrahim) die samen Eguchi spelen. Het principe doet denken aan Rob Zuidams opera Rage d’Amours, ook door Cassiers geregisseerd, en biedt wellicht ook een vooruitblik op zijn regie van diens Adam in Ballingschap tijdens het komende Holland Festival.