Duitsland poogt belastingbetaler uit de wind te houden

Duitse politici trachten het ‘slechte bank’-dilemma te ontlopen. Nu er verkiezingen op til zijn, willen ze een plan dat gunstig is voor de belastingbetalers en hard voor de aandeelhouders. Maar zij willen de ondergekapitaliseerde banken van het land ook rijk genoeg maken om kredieten te kunnen verstrekken. Geen wonder dat het zo lang duurt voor er een plan is.

Een vorig maand onthulde blauwdruk hield kredietverleners enige lokkertjes voor. Ze konden de onmiddellijke pijn van het afschrijven van naar schatting 800 miljard euro aan ‘giftige’ of moeilijk verkoopbare bezittingen vermijden. De bezittingen zouden tot hun vervaldatum worden ondergebracht in een buiten de balans gehouden vehikel, gefinancierd met door de staat gegarandeerde obligaties. Banken zouden langetermijnfinanciering kunnen krijgen en hun verliezen niet al te snel hoeven te zien oplopen.

Maar in een nieuwe blauwdruk, die twee dagen geleden bekend werd gemaakt, staan de voorwaarden. De bezittingen zouden aan een ‘slechte’ bank moeten worden verkocht tegen een aanvankelijke korting van 10 procent ten opzichte van de boekwaarde van vóór 31 maart. De gangbare Duitse praktijk om problematische bezittingen tegen een hogere waarde in de boeken te laten staan dan bij buitenlandse branchegenoten gebruikelijk is, maakt die voorwaarde feitelijk behoorlijk zwaar.

De banken moeten ook een jaarlijkse vergoeding betalen voor de bescherming door de overheid, en voorzieningen treffen tegen verliezen. De banken hoeven zich geen zorgen te maken over irrationele marktprijzen, maar zelfs de ‘fundamentele waarden’ die deskundigen zullen vaststellen, zullen tot kapitaalverlies leiden. En tenslotte zullen de dividenduitkeringen worden beperkt.

De kortingen, vergoedingen, voorzieningen en lagere dividenden zullen een pakket opleveren, waarvoor kredietverleners niet in de rij zullen gaan staan. Sommige banken – met name Commerzbank – lijken niet eens genoeg kapitaal te hebben om deze ‘vrijgevigheid’ te kunnen accepteren.

Ook lijkt het plan niet erg geschikt voor het zwakste onderdeel van de sector – de kwakkelende Landesbanken. Zij kunnen zich de ermee gepaard gaande kosten onmogelijk veroorloven, en hun connecties met de politiek populaire spaarbanken maakt het moeilijk hen onder druk te zetten. Zij zouden wel eens een eigen plan kunnen krijgen.

De autoriteiten willen wellicht wachten tot na de verkiezingen, maar dan zullen ze de onplezierige waarheid onder ogen moeten zien. Als aandeelhouders niet rijk genoeg zijn om de pijn van banken te dragen, zullen de belastingbetalers dat moeten doen.

Vertaling Menno Grootveld

Voor meer commentaaruit Londen: www.breakingviews.com