Een sprookje zonder braafheid

Regisseur Henry Selick rekt met zijn film ‘Coraline’ de grenzen van de animatie-film op. Alles in de film is bijna tastbaar.

Ze is elf jaar oud, zo’n vijftien centimeter hoog, heeft blauw haar in diverse modellen, en bezit zes reservesetjes van haar favoriete outfit: een gele regenjas en bijpassende laarsjes. Ze heet Coraline, en heeft een nogal uitgesproken karakter. Soms is ze verveeld, dan verontrust, dan weer vastberaden. Ze is pittig en slim, en ze neemt je onmiddellijk voor zich in. Dat is knap, want Coraline is een pop, gemaakt uit schuimrubber, siliconen en metaal.

Coraline is de nieuwste creatie van Henry Selick, regisseur van onder meer The Nightmare Before Christmas. Ze is de heldin uit het jeugdboek Coraline and the secret door van Neil Gaiman, dat Selick nu heeft verfilmd. In stop-motion: met poppen op schaal, die beeldje voor beeldje moeten worden bewogen en gefilmd.

Coraline is een revolutionaire animatiefilm: de grootste stop-motionproductie ooit, en de eerste waarbij het ‘ouderwetse’ stop-motion wordt gecombineerd met ultramoderne, driedimensionale effecten. Het resultaat is een verbluffende fantasiewereld, waarin een enorme tuin in een seconde tot bloei kan komen in de vorm van Coralines gezicht, en spetterend kleurrijke bloemen groeien die gloeien als lampions. De meubels zijn er insekten, en op zolder staan een levensecht popcornreuzenrad en een suikerspinkanon.

Selick heeft bijna acht jaar aan de film gewerkt. Aan één Coraline-pop waren tien mensen vier maanden bezig; in totaal werden 28 poppen gebruikt. Haar vele gezichtsexpressies komen uit de computer; daarin werden gezichtsmodellen getekend, die driedimensionaal konden worden uitgeprint en op de popjes bevestigd. Selick en zijn crew bouwden 130 verschillende decors om de werelden waarin Coraline zich beweegt te creëren. De boomgaard bij haar huis bestaat uit 40 handgemaakte bomen, de kersenbloesem eraan is in werkelijkheid met de hand beschilderde popcorn.

Waarom heeft Selick in hemelsnaam voor zo’n omslachtige techniek gekozen? „Ik vind het gewoon het leukst”, vertelt de regisseur aan de telefoon. „In plaats van achter een computerscherm zitten, loop ik liever op een bestaande set met echte, tastbare decors.”

Inderdaad ogen personages en omgeving in Coraline verbluffend realistisch - niet zozeer natuurgetrouw als wel tactiel: alles ziet eruit alsof je het kan pakken, vasthouden, voelen. Coralines wollen handschoentjes zijn écht pluizig, de natte vacht van de kat glinstert kleverig. Tegelijk creëert het sterk grafische karakter van de poppen ook afstand. Selick: „Dit verhaal had je voor kinderen nooit écht kunnen verfilmen. Dan was het véél te eng geweest.”

Maar ook zo is de film al behoorlijk angstaanjagend – ook in dat opzicht rekt hij de grenzen van de kinderanimatiefilm een beetje verder op. Dat deed Selick bewust, zegt hij. „Veel animatie is tegenwoordig te voorzichtig en voorspelbaar. En een beetje te braaf: als er al een bad guy is, blijkt die uiteindelijk toch weer aardig. Het mooie aan Coraline vind ik dat een doodgewoon meisje echt heel beangstigend, eeuwenoud kwaad ontmoet – en het op eigen kracht kan verslaan. Dat is toch een geweldige boodschap voor kinderen? Bovendien: kinderen houden van griezelen. Daar smullen ze van.”