Hapjes en borrels (2)

We hadden het over hapjes en borrels. Een heel probleem altijd. Want bij de voor-het-eten-borrel heeft iedereen gewoon geweldig veel zin in iets, en het is ook beter om zo’n iets te nemen als je aan het drinken slaat, maar het grote nadeel is dat je al snel te veel eet en dan moet het avondeten nog beginnen. Vandaar mijn nieuwe voorkeur voor sociaal drinken ná het eten.

Nu ja, ’t is een strikt theoretische voorkeur, alleen maar ingegeven door de gedachte dat het prettig zou zijn als dat weer veel gewoner werd, zodat je niet altíjd voor iedereen hoeft te koken.
Maar eigenlijk is er niets leuker dan, als je er tenminste de tijd voor hebt, aan het eind van de middag een borrel te nemen met wat lekkers en daarna ook nog even met elkaar te eten.

En dan is het ineens heel gemakkelijk als je dat allemaal al voorbereid had, of min of meer, zodat niet iedereen heerlijk in de tuin zit te drinken en te snoepen terwijl jij binnen staat te zwoegen op iets dat toch niet geweldig zal worden want je hebt met je wijnhoofd wel even snel bedacht wat je nog voor leuks kunt maken van wat je in de ijskast hebt, maar de absoluut noodzakelijke Parmezaanse kaas blijkt ineens toch op. Net als de tomaten, of de koriander die je nog had willen kopen. Bijvoorbeeld.

Dan is het beter om wel iets vullends te geven bij die borrel. En natuurlijk om altijd toastjes of afbakbrood in huis te hebben. Al blijkt altijd op het moment suprême dat je alle broden al afgebakken hebt en dat de toastjes slof zijn geworden, ondanks hun degelijke verpakking. Altijd. Blijkt dat.

Dus wat je klaarmaakt moet wel echt érg lekker zijn, dan merken de halfdronken gasten de muffe toastjes niet zo op. Dit setje hapjes is echt heel geschikt, vullend ook, en makkelijk, al is het wel noodzakelijk om kwarteleitjes in huis te hebben.

Hoewel: wie ze niet heeft snijdt gewoon kippe-eieren in vieren. En wie geen zin heeft om helemaal zelf ansjovismayonaise te maken (als alle mayonaise, maar met in de vijzel fijngewreven ansjovis erdoor) gebruikt gewoon goede, niet zoete, mayonaise uit een pot en mengt daar wat fijngewreven ansjovis doorheen.

Meng voor het tonijnmengsel - vooruit, laten we het tapenade noemen - alle ingrediënten door elkaar in een keukenmachine. Eigenlijk is het voor de smaak het beste om dat een dag eerder te doen, maar dan moeten de borrelaars natuurlijk wel aankondigen dat ze komen. Als ze niets hebben gezegd, maar gewoon ineens in de tuin of aan de tafel zijn komen zitten, smaakt dit nog wat minder rijk.

Dat is dan pech, evenzogoed is het smakelijk hoor, het is echt hartig en pittig. Waardoor het geweldig goed combineert met de radijsjes, de kwarteleitjes en het brood dat je er ook allemaal bij geeft. En selderijzout, om die eitjes in te dopen. Al moet je dat natuurlijk ook weer wel toevallig op de plank hebben staan.
Eigenlijk kun je dan het diner voor een keer wel overslaan. Misschien een kopje soep, gemaakt van de aardappelen die je nog had en de komkommer die ook maar ligt te kwijnen.
Koken kan zo makkelijk zijn.

Tonijntapenade met ansjovis op toast, en kwarteleitjes

  • 1 blikje verantwoorde tonijn
  • 4 ansjovisfilets
  • 10 zwarte olijven, zonder pit
  • snufje gedroogde rode peper
  • 1 klein teentje knoflook
  • 1 el cognac
  • 3 el olijfolie
  • kwarteleitjes
  • selderijzout
    • Marjoleine de Vos