Hoeveel kansen heeft Benedictus nu al niet laten liggen?

Benedictus XVI betreedt voor het eerst van z’n leven een Jordaanse luxemoskee die ook nog genoemd is naar de vorige koning – en hij doet z’n schoenen niet uit.

Lijkt hij op onze moslim-advocaat die principieel weigert in de rechtszaal even op te staan als de zittende magistratuur binnenkomt? Het Vaticaan gaf onmiddellijk een persbericht uit waarin werd bezworen dat het de heilige vader absoluut niet had ontbroken aan respect voor de islam. Hij mocht van het moskeebestuur op schoenen naar binnen.

Coulant natuurlijk van die Mohammedanen. Maar als ik de paus was geweest, had ik me juist nu ontschoeid. Ik ben er ook van overtuigd wat er gebeurt als morgen wordt beslist dat Mohammed Enait op grond van z’n geloof dispensatie krijgt, en mag blijven zitten als de rechter verschijnt: dan zal onze malloot principieel en demonstratief gaan staan, en blijven staan.

Voor het oog van tientallen camera’s, dus van de hele Arabische wereld, zou ikzelf in Amman haast met wellust bij de islamitische watergoot eerst m’n linker en daarna m’n rechter rode muil hebben uitgedaan, m’n witte pauselijke broekspijpen een eindje hebben opgestroopt, en liefst tussen twee eenvoudige Jordanese bouwvakkers m’n voeten achtereenvolgens onder de stromende kraan hebben gehouden, en met de knokkels van m’n handen m’n tenen een beetje hebben schoongeschrobd.

Als er voor Benedictus nou één gouden kans was geweest om voor de rest van z’n leven bij Allah op rozen te zitten, dan was het toen en daar: een spontane roomse wasbeurt als gebaar tegenover een rivaliserende voorzienigheid.

Maar hij mist de antenne voor zulke gestes. Een geleerd mens, lees ik altijd, maar met z’n geleerde kop niet diplomatiek de voeten solidair afspoelen, maar even later weer wel in toespraak en preek nog een paar slinkse insinuaties in de richting van de islam uitdelen: dat ze met hun godsdienst politieke manipulatie bedrijven, en dat ze de vrouw niet hoog genoeg op de agenda hebben staan.

‘Moet hij zeggen!’ hoorde ik gisteren in het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart meteen al een paar gekwetste onder-imams tegen elkaar zeggen, en vóór je het weet heeft Gregorius Nekschot weer een discriminerende cartoon klaar die in het overvolle vrijemeningskamertje van Mark Rutte en Atzo Nicolaï op z’n mooist nog aan de binnenkant van een kastdeur kan worden opgespeld. De hele pelgrimage van de vrede is op die manier toch eigenlijk naar Onze-Lieve-Heer geholpen.

Gebeden heeft hij trouwens ook niet, de paus. Je moet je eens proberen voor te stellen wat hij aan goodwill had gekweekt als hij midden in die reusachtige moskee op z’n islaams had geknield, dus natuurlijk wel prevelend in christelijke tekst, maar met de kont omhoog. Zouden Hillary Clinton, Tony Blair en Richard Holbrooke als afgezanten van Amerika en Europa, in jaren ooit bereiken wat Joseph Ratzinger dan binnen een paar dagen in het Midden-Oosten had klaargespeeld?

‘Hij moet daar op eieren lopen’, schreven alle commentatoren vóór hij de reis aanvaardde. Onzin. Eén keer op blote voeten en één keer door de knieën, dat was voldoende geweest.

Jammer.

(PS Van de liberale wetgever Atzo Nicolaï, die er gisteren in Buitenhof voor pleitte dat we voortaan ongestraft rotjood, roetmop of valse nicht moeten kunnen zeggen, weet ik niet of hij zelf misschien moslim, homoseksueel, vrouw, jood, of kleurling is, dus ik zoek voor de zekerheid m’n toevlucht tot een andere beledigingscategorie om hem bij te vallen. Zonder ook maar één ogenblik te willen aanzetten tot geweld, Edelachtbare, nodig ik u uit om samen af te spreken dat we, als het gaat om spreekvaardigheid, themakeuze en redeneertrant, nooit een groter en incoherenter stuk stom aan het woord hebben gehoord dan dit VVD-Tweede-Kamerlid).