Geef de aardbei een zetje

Blozend, glanzend, gaaf en geurend naar zoet parfum. De eerste Hollandse aardbeien lagen begin maart al bij de groentejuwelier. Ze kwamen uit de couveuse en je moest er een euro of acht voor lappen, maar ze waren zalig.

Het is nu twee maanden later en het voelt misschien alsof we midden in het aardbeienseizoen zitten. Maar het échte seizoen, dat voor aardbeien uit de volle vaderlandse grond, moet nog beginnen.

Oké, de jaargetijden vervagen. Wie daar tegen is, koopt geen aardbeien met Kerst. Maar wachten tot de laatste week van mei is weer het andere uiterste. Daarvoor zijn ze te lekker. Zelfs die uit de kas. Kassen en de teeltwijzen worden trouwens steeds milieuvriendelijker. Bovendien hangt de smaak van een aardbei minstens zoveel af van het ras als van de grond.

De allervroegste aardbeien zijn bijna altijd van het ras Lambada. Lambada’s hebben een oranjerode kleur en zijn enorm geurig en zoet. Begin mei, nu dus, zijn de kas-Lambada’s op en komen er vooral Elsanta’s uit de kas. Elsanta is een bulkras. Sterke aardbeien, alleen ruiken ze meer dan ze smaken. Om echt te bekoren hebben ze een zetje nodig. Een snufje suiker, een drupje balsamicoazijn, een vleugje peper, korreltje zout. Vorig voorjaar raakte ik zomaar verslingerd aan aardbeien gedipt in een mengsel van rietsuiker en versgemalen zwarte peper.

Afijn. Nog even en dan komen de eerste aardbeien weer van het veld. In het Brabantse Oirschot maakt teler Jan Robben zich op voor de oogst. „Twee, drie weken goed weer, dan is het zover”, vertelt hij aan de telefoon. Goed weer voor aardbeien wil zeggen: geen nachtvorst, regelmatig regen en niet te koud. Te warm moet ook niet. Dan verschieten de aardbeien vroegtijdig van kleur en rijpt de smaak niet mooi.

Bij Robben is de Lambada elk jaar de eerste die geplukt wordt. Dan volgt de Honeoye, een aardbei met een hoog zuurgehalte. Vervolgens de Polka (delicate geur, zijdezacht vruchtvlees), de Darselect (een zoet, Frans ras) en de Korona (mijn persoonlijke favoriet; een aardbei die ruikt en met een beetje fantasie zelfs smaakt naar roomboter).

De laatste pluk is altijd de Mara des Bois, een klein, aromatisch aardbeitje dat doordraagt tot eind september. Maar in het bijzonder verheugt Robben zich op de Elianny, die hij komend seizoen voor het eerst zal oogsten. „Een stevige, helderrode aardbei”, volgens zijn teler, „nóg lekkerder dan de Lambada”.

Zoals gezegd, even geduld nog.

Kijk voor verkoopadressen van Robbens aardbeien op www.aardbeien.net

Janneke Vreugdenhil heeft een kookrubriek op nrc.tv