Expertdiscussie

Reactie Bas Heijne

De grote hoeveelheid reacties in het discussieforum op mijn column weerspreekt meteen het meest opvallende punt van kritiek: dat er geen enkele relatie zou bestaan tussen de aanslag van Karst T. en „de staat van Nederland”. Niemand zal beweren dat uitzinnige aanslagen en moordpartijen alleen aan Nederland zijn voorbehouden, maar feit is dat vooral in Nederland publieke, in de media zichtbare personen doelwit zijn. Wie dat celebrity-element niet onderkent, zelfs bij een ogenschijnlijk ideologische moord als die op Theo van Gogh, ziet volgens mij iets wezenlijks over het hoofd.

Dit is een reactie op bijdragen op nrc.nl/discussie

Minder troepen, meer bloed

De inzet van artillerie, een grof en onnauwkeurig wapen dat men in principe alleen tegen ‘harde’ doelen zoals gebouwen en bunkers gebruikt, wordt bij gebrek aan andere middelen ingezet tegen de Talibaan in Afghanistan die zich veelal verschuilen in dorpen. De inzet van artillerie, maar vooral ook het luchtwapen, moet het gebrek aan troepen op de grond compenseren.

De prijs hiervoor wordt betaald door de Afghaanse bevolking. Wil men de kans op burgerslachtoffers terugdringen, dan zijn in de eerste plaats meer grondtroepen noodzakelijk. Immers, alleen met voldoende grondtroepen is men niet alleen in staat om de Talibaan effectief aan te pakken, maar kan men ook door een permanente controle over het gebied verhinderen dat Talibaan na verloop van tijd weer terugkeren. Permanente gebiedscontrole opent ook de mogelijkheid voor wederopbouw en ontwikkeling.

En daar wringt nu de schoen. De NAVO en andere gelijkgezinde landen zijn niet bereid om de noodzakelijke aantallen militairen te leveren. Het gebrek aan grondtroepen vergroot de afhankelijkheid van het luchtwapen en leidt er toe dat er niet alleen veel burgerslachtoffers vallen, maar ook dat de strijd tegen de Talibaan dweilen met de kraan open is.

De weigering van de Europese NAVO-landen om meer troepen te leveren ondermijnt ook hun invloed; immers, ook in het internationale verkeer geldt: wie betaalt, bepaalt. Voorshands zijn dat de Verenigde Staten en dat betekent dat de Amerikaanse aanpak – die vooral gebaseerd is op technische superioriteit, massaliteit en ‘overkill’ – de leidende strategie is.

Theo van den Doel

Veiligheids- en defensiedeskundige

Pas op voor migrerende arts

Martin Buijsen (Opinie & Debat, 2 mei) vindt dat zwarte lijsten voor zorgverleners een „vals soort veiligheid” bieden. Mij lijken ze wel een aanwinst. Voor alle duidelijkheid: deze lijsten zullen de personalia bevatten van de zorgverleners aan wie een bevoegdheidsbeperking is opgelegd. Dus niet professionals die ‘een foutje’ hebben gemaakt, maar beroepsbeoefenaren die het zo bont hebben gemaakt, dat hun door de rechter een schorsing of doorhaling is opgelegd.

Verder vreest Buijsen dat op de lijsten wellicht ook de namen zullen komen van de beroepsbeoefenaren die ooit geschorst zijn geweest. Dat is niet het geval, zei minister Klink (Volksgezondheid, CDA) tegen de Eerste Kamer. Maar er is een veel groter, ons land overstijgend probleem: de migrerende rotte appels onder zorgverleners die overal ter wereld de kwaliteit van de gezondheidszorg en de patiënt bedreigen.

De controle op de kwaliteit van migrerende zorgverleners is momenteel zo lek als een mandje. Zo bestaat er geen enkele waarborg dat zorgverleners die hier hun beroep komen uitoefenen, zich niet schuldig hebben gemaakt aan onwelvoeglijkheid. Toch moeten deze Europese landen elkaars beroepsbeoefenaren toelaten, want dat is een vereiste van de Interne Markt. Zonder afdoende kwaliteitscontrole vormt dit een bedreiging voor de patiëntveiligheid, in ons land en elders.

Thijs van Ormondt

Tot 2005 werkzaam bij het ministerie van Volksgezondheid, thans consultant.

Dit zijn fragmenten uit expertdiscussies, te lezen via nrc.nl/expert.