Kleine mannen

Na 93 minuten spelen vond hij het welletjes. De voetbalgod had de mensen ruim anderhalf uur laten sidderen – tijd voor de afrekening. Vrijwel niemand geloofde er nog in. Het vertrouwen in een toekomst voor schoonheid en subtiliteit was langzaam gedoofd, op een klein kaarsje na. Het vlammetje beefde dapper voort in de stormen op Stamford Bridge. Nog even en alles zou donker worden, woest en leeg. De lange mannen van Chelsea zouden winnen, dat kon niet anders. Ze hadden de kleine goochelaars van Barcelona bij de keel en zouden vast niet loslaten. Al heel lang stond het 1-0, precies genoeg voor een plek in de finale van de Champions League.

Chelsea miste verscheidene kansen op de genadeklap: de voetbalgod tartte zijn gelovigen tot het bittere eind. Eén voor één vielen de gelovigen af. Menige toeschouwer rond het veld en thuis voor de buis kreeg zelfs een hekel aan Barcelona. Niet zo vreemd, je ziet dat wel vaker: als het kwetsbare faalt, juichen voor de brute kracht die boven ligt. De commentator van de NOS raakte welhaast seksueel opgewonden van Chelsea. De aanblik van knokkende blauwe mastodonten bracht de commentator gewoonweg aan het kirren. De kleine sufferds van Barcelona maakten weinig klaar met hun alom geprezen tiktakvoetbal, en nu moesten de kleine sufferds dood. Alles liever dan het op te nemen voor de artistieke pretenties van Barcelona, stelletje losers.

De voetbalgod zag het aan en schudde zijn hoofd. Zo waren de mensen dus. Het interesseerde ze nauwelijks dat Chelsea zelfs met een man extra doorging met afbraak. Na een – onterechte – rode kaart voor een speler van Barcelona bleven de blauwe reuzen doodleuk achter de middenlijn staan. Voor de zoveelste keer in zijn carrière had hun coach, de sluwe Nederlander Guus Hiddink, de angel uit een superieure tegenstander gehaald. De angel van Barcelona was de dreumes Lionel Messi. Die kwam er nauwelijks aan te pas. De knieën van Catalonië beefden. Veel balbezit en nul doelpogingen, het was bizar. De Europese finale leek onbereikbaar; de kans om miljoenen zieltjes te winnen voor getruct aanvalsvoetbal een fata morgana.

En toen gebeurde het. De chef demontage in Engelse dienst, Michael Essien, trapte zomaar over de bal. Had Essien eerder die avond gescoord en zijn noppen ook nog eens succesvol in een Spaanse kuit gedrukt, nu – in blessuretijd – miste hij. De bal belandde bij zijn tegenstander Messi (169 cm, 67 kilo) en meteen daarna bij Andres Iniesta (170 cm). Iniesta hield zijn 64 kilo’s stil en krulde de bal met zijn rechtervoetje naar de bovenhoek van het doel. Barcelona naar de finale, de gelovigen zijn beloond.

    • Auke Kok