Ik denk aan het goddelijke in mij

Ashrita Furman (54) heeft 100 records gebroken in het Guinness Book of Records.

Voor deze manager van een natuurvoedingswinkel gaat het om de spirituele ervaring.

(Foto Chantal Heijnen) Ashrita Furman born in Jamaica, Queens, NY. He broke many Guiness Book of Records. One of them is running the fastest mile with a bottle of milk on his head. Heijnen, Chantal

Honderd kilometer wandelen met een loodzware baksteen in je rechterhand geklemd. In één minuut 38 M&M’s verorberen met Japanse eetstokjes. Een Engelse mijl zo snel mogelijk skippyballen op de Chinese muur. 27 appels binnen één minuut in de lucht gooien en met een samoeraizwaard doorklieven. Ashrita Furman (54) heeft het allemaal gedaan en is ermee in het Guinness Book of Records gekomen. Op 14 april werd hij de eerste ter wereld die met 100 records in het recordboek staat genoteerd. Hij kreeg er van de hoofdredacteur een speciaal certificaat voor.

Voor Ashrita Furman, in het dagelijks leven manager van een natuurvoedingswinkel in New York, is een maand zonder een Guinness Book record een maand niet geleefd. Om de week breekt hij weer een nieuw record. Dat doet misschien denken aan iemand met een groot ego, maar Ashrita wil niets van roem weten. Hij ziet het breken van records als een spirituele ervaring die hem dichter bij zijn ware zelf brengt. Op een gezamenlijke meditatieretraite in New York, vraag ik hem naar zijn verslaving.

Sinds wanneer wilt u de beste zijn?

„Als kind al was ik geïnteresseerd in het Guinness Book. Vanaf mijn zevende jaar droeg ik het als een bijbel met me mee. Ik ben geboren op 16 september 1954, vier dagen nadat het Guinness Book werd bedacht. Ik wilde vroeger graag de beste zijn in iets, maar ik had nooit gedacht dat ik zelf een record zou breken.”

Waarom niet?

„Ik was namelijk heel mentaal en a-sportief ingesteld, echt een nerd die de hele dag zat te studeren. Vanaf mijn vijftiende had ik daar genoeg van en ging ik op zoek naar een diepere betekenis in het leven. Ik kwam Sri Chinmoy tegen, een spirituele leraar die mij leerde mediteren. Sri Chinmoy had heel veel met sport en zijn filosofie was dat je ook op het fysieke vlak vooruitgang moet maken. Dat was totaal nieuw voor me en in het begin geloofde ik er niet in.”

Wanneer kwam het geloof?

„In 1978 werd er in Central Park een wielerwedstrijd van 24 uur gehouden waar Sri Chinmoy en zijn leerlingen aan meededen. Tien dagen vóór de race besloot ik ook mee te doen, hoewel ik nog nooit aan sport had gedaan en helemaal niet had getraind. De avond vóór de wedstrijd vroeg Sri Chinmoy aan zijn leerlingen hoeveel mijl iedereen zou afleggen. Toen ik aan de beurt kwam wilde ik 200 mijl zeggen, maar hij liet hij me niet aan het woord en zei alleen, ‘Ashrita, 400 mijl.’ Ik was in shock! De winnaar van vorig jaar had 435 mijl afgelegd. Sri Chinmoy zag kennelijk iets in mij dat ik zelf nog niet zag. Ik nam zijn woorden serieus en de volgende dag ging ik er helemaal voor. Ik gebruikte alle meditatie- en visualisatietechnieken die ik had geleerd en de uren vlogen voorbij. Uit de tienduizenden deelnemers eindigde ik uiteindelijk op een gedeelde derde plaats met 405 mijl.”

Een behoorlijke inspanning, maar maar geen record.

„Nee, maar het was één van de hoogtepunten van mijn leven. Ik strompelde uitgeput van mijn fiets en dacht: mijn lichaam heeft dit niet gedaan, dit was mijn ziel,of God die dit door mij heeft gedaan. En ik wist op dat moment ook dat ik een Guinness Book record zou kunnen breken. Een paar maanden later lukte dat door het grootste aantal jumping jacks [spreidstandsprongen] te doen. Ik hing een grote foto van Sri Chinmoy op in de gymzaal en mediteerde er voortdurend op. Het record was 20.000 sprongen en ik deed er 27.000.

Veel te veel dus ...

„Het was een enorm bevredigend gevoel om boven mijn alledaagse vermogens uit te stijgen. We zitten elke dag gevangen in een soort ruimte en het is net alsof je uit die doos stapt. Ik realiseerde me dat het niet het menselijke, maar het goddelijke in mij was die dit deed. Met mijn tweede record had ik dat gevoel nog sterker. Dat was de langste afstand koprollend afleggen. Het vorige record was zestien kilometer en ik stopte vlak nadat ik dat record had gebroken. Ik zeeg uitgeput neer in een stoel en zei: afgelopen. Maar de route die ik had uitgekozen was twintig kilometer lang.”

Het record was toch gebroken?

„Ja, maar volgens Sri Chinmoy had ik de capaciteit om de route af te maken. Ik hoorde dat, accepteerde het en sprong op van mijn stoel om verder te rollen. Na de eerste koprol kwamen de volgende woorden uit mijn mond: ik ben niet het lichaam, ik ben de ziel. Die mantra hielp om me te distantiëren van de pijn. Het is eigenlijk de samenvatting van mijn hele leven als recordbreker. Ik ben niet met records bezig, om in de krant te komen, maar voor het spirituele aspect. Ik heb tijdens die records een aantal diepe spirituele ervaringen gehad.”

Vertel.

„Ik heb een keer een visioen gehad op een springstok. Ik zal niet in details treden, want dat is persoonlijk, maar ik denk niet dat iemand ooit een visioen op een springstok heeft gehad.”

En dat allemaal door meditatie?

„Ik ben ervan overtuigd dat er geen uitdaging is die je niet kunt aangaan, als je bidt en mediteert. Als ik denk dat ik het zelf ben die deze records doet, mislukt het altijd. Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ik het niet ben die deze records doet, maar het goddelijke in mij. Dat werkt.”

Hoe dan?

„Bij mijn zwaarste record bijvoorbeeld, moest ik zo lang mogelijk wandelen met in één hand een baksteen. Het record was 95 kilometer. Ik kreeg last van mijn achillespees en na 60 kilometer zat ik er helemaal doorheen. Ik hoopte dat er iemand tegen me aan zou lopen die de baksteen uit mijn hand stootte, want ik wilde zelf niet opgeven. Sri Chinmoy kwam kijken en vroeg mijn vrienden voor me te zingen om me af te leiden van de pijn. Ik dacht na over zijn woorden en het klonk alsof ik te veel mijn ego gebruikte en te veel op de pijn aan het focussen was. Dus haalde ik de aandacht weg van mijn hand en concentreerde me op het inademen van energie.”

Wat gebeurde er?

„Het effect was ongelofelijk. Ik liep de hele tijd te strompelen en plotseling begon ik normaal te wandelen en daarna steeds sneller totdat ik zo vol energie was dat ik aan het snelwandelen was. Dat ging een paar uur door en uiteindelijk brak ik het record door 102 kilometer af te leggen. Dat was een geweldige ervaring. Ik voelde hoe mijn beperkte zelf zich uitbreidde in het universele zelf.”

Helpt het ook in het dagelijks leven?

„Voor mij in ieder geval wel. Er zijn zoveel negatieve dingen in deze wereld, dit is echt iets heel positiefs. Het geeft hoop. Ik geef toe dat mijn records een beetje eigenaardig zijn, maar je moet er wel serieus voor trainen. Zoals mijn record om zo ver mogelijk te wandelen terwijl er een volle melkfles op mijn hoofd balanceert. Ik hou daarvan omdat het grappig is en een beetje absurd, maar ook een enorme concentratie en uithoudingsvermogen vergt. Je komt in contact met dat gevoel van zelfoverstijging en je gaat een andere wereld binnen. De dag dat ik een record breek, ben ik de hele dag gelukkig.”

Alle records zijn te vinden op ashrita.com

    • Abhinabha Tangerman