Het is allemaal te koop

Nog eens over ingrediënten en hun verkrijgbaarheid. Soms schrijven mensen wel eens boos dat ze bij hen in de buurt echt geen chilivlokken kunnen krijgen, of Japanse sojasaus of koriander. Dat ik zeker in de Randstad te midden van honderdduizend goed gesorteerde winkels lekker zit te boodschappen waar ik dan ook nog eindeloos de tijd voor heb zeker.

Sommige van zulke mensen wonen gewoon in Hilversum of Hengelo en ik maak me sterk dat je daar álles kunt vinden wat je zou willen hebben, als het je voldoende zou kunnen schelen. Maar de interesse ontbreekt, wat ik niet erg vind hoor, maar dan moet je niet mopperen als een ander wel moeite doet. En niet zeuren als ik over witte tonijn schrijf.

Wat trouwens wel een probleem is, geef ik toe, want waar ik zelf woon, kun je dat ook niet krijgen, maar als je eens ergens bent waar dat wel kan, zie nogmaals www.fishes.nl, dan sla je toe.

Misschien is dat eigenlijk de fout, dat we ontwend zijn om te koken op grond van wat je kunt krijgen in plaats van gewapend met plannen en boodschappen lijsten de wereld verwijtend lopen aankijken dat ze niet op voorraad hebben wat jij had gewild.

Maar plannen en boodschappenlijsten maken het leven wel erg gemakkelijk.

Hoe dan ook: supermarkten hebben veel meer dan je wel eens denkt, vooral die grote Jumbo’s en grote Albert Heijns. Citroenpeper, hebben ze gewoon, gerookte zalm met MSC keurmerk, witte tonijn in blik, geen punt, Kikkoman sojasaus, zoveel als je wilt.

Ik zeg het nog maar weer eens omdat ik toevallig te maken had met een kok die niet van inkopen houdt en echt eventjes probeerde om mij risotto te laten maken van pakjes van smaak voorziene rijst die juichten dat je er ‘alleen paddestoelen’ aan toe hoefde te voegen en dan zou je eens wat zien.

Mijn geloof staat mij het gebruik van zulke middelen niet toe.

De kok had trouwens wel, ook geheel met behulp van supermarktinkopen, het nationale toetje van onze familie gemaakt, een abrikozen-langevingerspudding. Die maakt iedereen in de familie op verjaardagen. We hebben er allemaal opvattingen over, sommigen beweren dat het alleen bedekt met slagroom geserveerd mag worden, anderen willen per se de room apart, het kan plat en rond en ik maak het zelf wel eens als charlotte, in een vorm, wat het ietwat boersige karakter wat wegmoffelt.

Deze laatste versie was voorzien van een staartje apricot brandy dat de kok nog ergens gevonden had – een heel smakelijke innovatie. Kan niet anders zeggen.

Week de gelatine in koud water.

Bedek de abrikozen met het water en breng langzaam aan de kook. Doe er de suiker bij en roer tot die is opgelost.

Proef even: als het flauw smaakt, zit er te weinig suiker in.

Roer de geweekte gelatine door de siroop en laat afkoelen. Voeg eventueel de apricot brandy toe.

Schik een laag lange vingers in een schaal of een charlotte-vorm. Bedek ze met een laagje abrikozen.

Leg daarop weer een laag lange vingers, enzovoort. Laat afkoelen en opstijven.

Stort op een schaal en serveer met stijf geslagen slagroom.

    • Marjoleine de Vos