Dril

Shit. Op m’n antieke taartschaal ligt een kwallenfamilie die het slachtoffer is geworden van een massamoordenaar. Onregelmatige kwabben en brokjes wittige gelei. Hier en daar een bloedspoor. Dit moment had ik me heel anders voorgesteld. Glorieuzer.

Het begon allemaal met een visioen. Vorige week at ik in een restaurant een dessert van aardbeien in gelei. De pudding was van een adembenemende schoonheid. Maar lekker was-ie niet. Er zat nul komma nul smaak aan en bovendien was hij zo stijf, dat het voelde of je op gestolde behanglijm kauwde.

Toen kwam dus dat beeld. Dat beeld van net zo’n mooie aardbeiengeleipudding, maar dan vriendelijk drillend en met een veel frissere, delicate smaak.

Visioenen moet je serieus nemen en de volgende dag kocht ik een bak aardbeien, een fles prosecco en, omdat ik me bij een natuurvoedingswinkel bevond en ze daar geen gelatine verkopen, een pakje agar agar.

Wegens weinig ervaring met dit plantaardige geleermiddel raadpleegde ik de bijsluiter. Daar stond een recept voor groentenaspic met 15 gram agar agar op 1 liter bouillon. Ik maakte een siroop van 300 ml water met 75 gram suiker, voegde twee 5-gramszakjes agar agar toe en liet dit, volgens instructie, 2 minuten doorkoken. Eenmaal afgekoeld mengde ik er 350 ml prosecco door en schonk de vloeistof over de aardbeien, die ik had gehalveerd en op de bodem van een cakevorm had verspreid.

Twee uur later trok ik de koelkast open om er mijn volmaakte, want mooie én lekkere, pudding uit te halen. Ik dipte de vorm eventjes in heet water, opdat de gelei makkelijker zou loslaten en keerde hem om boven mijn antieke taartschaal. Floep.

Nog steeds begrijp ik niet helemaal hoe de gelei zo stijf en rubberig heeft kunnen worden. Wat ik inmiddels wel weet is dat agar agar niet transparant geleert, maar iets troebel blijft. In elk geval – we naderen het shitmoment – restte mij niets anders dan teleurgesteld op het monster in te hakken en zo de aardbeien te bevrijden opdat tenminste niet alles verloren zou zijn.

‘Labor omnia vincit improbus’, zeggen Vergilius en ik altijd. Het is alsnog gelukt: blozende aardbeien gevangen in een kristallijnen drillichaam van tintelende prosecco.

Voor 4 personen:

80 g suiker

6 blaadjes gelatine, geweekt en uitgeknepen

350 prosecco brut

500 gram aardbeien, gehalveerd

verder: liefst een tulbandvorm, anders een cakevorm

Maak een siroop van 250 ml water en de suiker en los er de gelatine in op. Laat afkoelen en meng er de prosecco door. Verdeel de aardbeien over de bodem van de cakevorm en schenk er de wijngelei over. Zet minimaal vier uur in de koelkast om op te stijven. Keer gelei om boven een schaal, en serveer zondag aan je moeder, met de rest van de prosecco.

Op nrc.tv bakt Janneke een aardbeientaart. Praat mee over aardbeien en aardbeienrecepten op nrcnext.nl/koken

    • Janneke Vreugdenhil