De judoka bekend van tv stopt ermee

De 33-jarige judoka Dennis van der Geest mist de echte wil en stopt per direct.

„Een groot talent was ik niet. Ik heb er altijd hard voor moeten werken.”

Dennis van der Geest in verschillende gedaanten. Boven vlnr: als deelnemer aan de tv-quiz Doe maar normaal; als deelnemer aan het tv-programma Ranking the stars en als dj van het project Mission Olympic. Tweede rij, uiterst links als winnaar van de bronzen medailles bij de Olympisch Spelen van Athene in 2004. Daarnaast de cover van zijn boek, met snor in spotje voor Flight Cancer en daaronder in de Postbank- commercial.

Als veertienjarige judoka sprak Dennis van der Geest uit dat hij wereldkampioen wilde worden. Vader Cor van der Geest adviseerde zijn oudste zoon ook maar zijn best te doen op school. „Ik zag er niks in”, gaf de technisch directeur van de Nederlandse judobond gisteren toe. „Ik zei dat hij altijd als scheidsrechter nog de beste kon worden. Maar toen hij zestien was, gebeurden er dingen op de mat, dat wil je niet weten. Ik heb hem jongens een ongelofelijke doodpegel zien geven.”

Dennis van der Geest, nu 33 jaar, maakte gisteren in Nieuwegein bekend dat hij zijn loopbaan als judoka beëindigt. Op het palmares van de zwaargewicht (klasse boven 100 kilogram) prijkt ook de wereldtitel die hij als tiener wenste. Hij won de gouden medaille in 2005, in de open gewichtsklasse van de chaotische WK in Kairo. Het was een van de beste partijen in zijn carrière, vertelde Van der Geest gisteren nog eens. Meteen na de finale vloog hij in de armen van zijn hevig geëmotioneerde vader en broer Elco, die eerder zwaargeblesseerd was geraakt. „Dat zal ik nooit meer vergeten.”

Mede dankzij de wereldtitel werd Van der Geest de bekendste vechtsporter van Nederland. De geboren Haarlemmer, vader van twee kinderen, werd ook buiten de tatami herkend door zijn dj-, televisie- en reclameoptredens. Vorig jaar werd op de dag dat hij in actie kwam bij de Olympische Spelen zijn nieuwste plaat uitgebracht. Nu hij is gestopt als judoka wachtten hem gelijk nieuwe optredens als dj en enkele pilots voor tv-programma’s. Van der Geest: „Ik zal niet in een zwart gat vallen, ik heb zat andere dingen te doen. Toch was ik vooral topsporter en zal ik nieuwe doelen moeten vinden. Daar heb ik wel vertrouwen in, al zal het best moeilijk zijn.”

Met de wereldtitel van 2005 als laatste aansprekende internationale resultaat, hebben de publieke werkzaamheden van Van der Geest de afgelopen jaren ook tegen hem gewerkt. Zelfs binnen de Nederlandse judo-equipe werd weleens schamper gedaan over de judoka die vaker op tv, dan op de mat was. De „lulverhalen” stoorden hem mateloos, zei Van der Geest in 2007. „Omdat ik dingetjes voor tv doe, denken sommige mensen dat ik daar 24 uur per dag mee bezig ben. Mark Huizinga werkt toch ook vijftien tot twintig uur per week, Ruben Houkes ook. Ik heb voor dit werk gekozen. omdat ik toevallig wel redelijk goed ben in mezelf verkopen. Dan snap ik dat ik zelf schuld heb aan die reacties. Maar als ik ’s nachts in bed lig, weet ik voor mezelf dat ik voor judo alles doe.”

En bij elke training tot het uiterste gaan, was voor Van der Geest de enige weg die naar succes kon leiden, gaf hij ook zelf toe. „Een groot talent was ik niet. Ik heb er altijd hard voor moeten werken en dat heb ik gedaan.” Het bracht hem behalve vijf medailles bij WK’s onder meer een bronzen olympische medaille (2004), twee Europese titels (2000 en 2002), twee zeges in de Europa Cup voor teams met zijn club Kenamju en tien achtereenvolgende Nederlandse titels.

Van der Geest kende ook diepe dalen, bij een twee jaar durende liesblessure en bij de roemloze aftocht bij de Olympische Spelen van 2000 in Sydney. „Ik had dat seizoen iedereen in Europa dubbel gesmeten en ben daar bezweken onder de druk. Dat heeft me later gigantisch geholpen.”

Van der Geest stelde gisteren dat de dieptepunten in zijn loopbaan zich moeten beperken tot wat is gebeurd op de mat. Hij doelde daarmee op de concurrentiestrijd met Grim Vuijsters. Van der Geest wist zich vorig jaar met moeite te kwalificeren voor de Olympische Spelen van Peking. Vuijsters voldeed ook aan de eisen en behaalde zelfs betere klasseringen bij wereldbekerwedstrijden. Voor de judobond was Van der Geest echter de enige olympische kandidaat, op basis van zijn prestaties in het verleden. Vuijsters betichtte de judobond van partijdigheid en probeerde tevergeefs bij de voorzieningenrechter in Utrecht het startbewijs te behalen.

Van der Geest werd in augustus in Peking al in de eerste ronde uitgeschakeld met een zware elleboogblessure. De partij tegen de Rus Tamerlan Tmenov bleek zijn laatste. Want vorige maand won Vuijsters bij de EK een zilveren medaille, die Van der Geest dwong na te denken over een nieuwe tweestrijd. Inzet zou het startbewijs voor de WK in Rotterdam zijn. Hij vroeg raad bij zijn vader en bij zijn persoonlijke krachttrainer Herman Debrot en nam de beslissing op verstandelijke gronden.

Van der Geest: „Rationeel weet ik dat de echte wil, de diepe motivatie om alles eruit te halen er niet meer is. Dat ik geen zin meer heb in een trainingskamp in Wit-Rusland. Ook al zegt mijn gevoel dat ik nog een medaille zou kunnen winnen bij de WK en ben ik fysiek goed genoeg voor de top. Mensen in mijn omgeving twijfelden, dus uiteindelijk heb ik de knoop zelf maar doorgehakt. Het is mooi geweest.” Lachend: „Of het moet een teamwedstrijdje in Waddinxveen zijn.”

    • Michiel Dekker