Band moet zangeres Lily Allen door de avond slepen

Pop Lily Allen, 7/5 Melkweg Max, Amsterdam. Herhaling Lowlands (augustus), 25/10 HMH, Amsterdam. * *

Ze heeft een dun stemmetje, een frisse uitstraling en een paar erg leuke hits. Geen wonder dat Lily Allen die tot het laatst bewaarde, want zo ging het publiek ondanks alles naar huis met het gevoel dat het een aardig concert had bijgewoond. Maar mager was het wel: de zuinige viermansband die de vierentwintigjarige zangeres klaar moet stomen voor het grote werk, later dit concertseizoen op Lowlands en in de Heineken Music Hall.

Bij Lily Allen draait het er eigenlijk alleen maar om hoe hip ze is. Hoe leuk ze wordt gevonden om haar cockney-accent, haar bijdehante aankondigingen en de bluf waarmee ze zich waagt aan nummers van de Kaiser Chiefs en Britney Spears. Haar eigen hits bezorgden haar via MySpace de reputatie van een nieuw popfenomeen, goed voor bijna drie miljoen verkochte exemplaren van haar debuutalbum Alright, Still. De nieuwe cd It’s Not Me, It’s You gaat dezelfde kant op. Bij een eerder concert in Amsterdam, alweer tweeënhalf jaar geleden, leek ze vooral verveeld. Gisteren in de uitverkochte Melkweg wekte ze in elk geval de indruk dat ze het publiek wilde entertainen. Muzikaal ging het alle kanten op, van Britse cabaretmuziek in Never gonna happen tot vlotte spreekzang in LDN, haar ode aan Londen.

In kleine bezetting van piano en gitaar bleef van de ballade Littlest things bijna niets over, zo vluchtig klonk haar stem. Pas bij het hoemparitme van Not fair en hulp van het publiek in Fuck you kwam haar muziek voorbij de derde rij.

Het is altijd een zwaktebod wanneer een artiest de hits tot de toegift moet bewaren. Pas in het reggae-achtige Smile en de sterke popsong The Fear viel het niet meer zo op dat Lily Allen eigenlijk geen zangeres is, maar gewoon een leuk meisje dat uit het computerscherm is gesprongen met een band die haar er doorheen sleept. Te veel tijd werd gerekt voor de tien minuten die wèl van de grond kwamen.

    • Jan Vollaard