Alleen hoeren blij met seksboycot

Met de seksboycot wilden de vrouwen politici dwingen hervormingen door te voeren.

Maar de staking viel niet in goede aarde en ondertussen groeit de onvrede verder.

Gandhi in de slaapkamer. De één vond de seksstaking een goede geweldloze actie. De ander noemde het een aanmatigende actie van arrogante vrouwen. Vele mannen zagen hun recht op geslachtsgemeenschap in het huwelijk aangetast. Er is veel over de seksboycot gepraat in Kenia en weinig over de politieke elite, waartegen de staking was gericht. Prostituees trokken intussen profijt.

Waar ging de staking ook al weer over? De tien vrouwenorganisaties achter de staking klagen over de hervormingen die de coalitieregering had beloofd, maar niet uitvoert. Er bestaat een grote en gevaarlijke politieke impasse in Kenia.

Kenia balanceerde begin vorig jaar twee maanden op de rand van de afgrond als gevolg van omstreden presidentsverkiezingen en grootschalig politiek geweld dat daarop volgde. Onder internationale druk kwam een coalitieregering tot stand. Oppositieleider Odinga zit nu in de regering met zijn rivaal, president Kibaki. Maar Odinga kreeg geen macht. De voortdurende strijd om invloed heeft de regering lamgelegd.

Ondertussen blijven hervormingen uit, zoals in het ongelijke landbezit, in het corrupte gerechtelijke apparaat en in de politie. Deze hervormingen zijn nodig om een sociale explosie, zoals die van begin vorig jaar, te voorkomen, waarschuwen buitenlandse diplomaten vrijwel dagelijks.

Uit bezorgdheid over deze situatie stelden de vrouwenorganisaties een seksboycot in. Dit ligt gevoelig in Kenia, dat wel een macholand wordt genoemd. Vrouwen horen hun mond te houden als mannen besluiten nemen. Seks is een recht van de man en een plicht voor de vrouw. Seks doe je, en je praat er niet over. „In Afrika heerst een taboe op openlijk over seks praten”, zei een vrouw afkeurend over de boycot tegen een radiostation.

Op radio en tv uitten vooral mannen zich afwijzend. „Mijn vrouw ging gisteravond bij de kinderen slapen”, vertelde een spinnijdige bejaarde man, „ik heb haar naar haar ouderlijk huis teruggestuurd”. Een moslimprediker hanteerde een religieuze uitleg voor de afwijzing van de boycot: „Wat op heilige wijze is samengevoegd, valt niet meer te scheiden”. De prostituees in Nairobi bewezen het tegendeel: zij vertellen goede zaken te hebben gedaan de afgelopen week.

Ook veel vrouwen verklaarden zich tegenstanders. „De vrouwen achter de staking zijn weduwen en te oud voor seks”, schimpte een jonge dame, „zij kunnen zonder, wij niet.” Dat gold volgens de grappen op straat ook voor de bejaarde president Kibaki, „die al niet genoeg kracht heeft om effectief te regeren, laat staan voor seks”. Ida Odinga, vrouw van de premier, verklaarde zich solidair met de staking, maar haar man heeft volgens de grappen genoeg vriendinnetjes. Veel gegiechel dus over de staking en de aanleiding kwam nauwelijks ter sprake. De discussies gingen meer over machtspelletjes tussen man en vrouw dan tussen politici.

En dat is misschien wel het grootste probleem van Kenia: terwijl de maatschappelijke tijdbom doortikt en de onvrede groeit, spelen de politici mooi weer. Daar heeft de één week lange, afgedwongen seksuele onthouding weinig aan veranderd.

Lees verder op pagina 24 en 27

    • Koert Lindijer