Teleurgesteld Chelsea vermoedt samenzwering

Chelsea1Barcelona1

Ruststand 1-0. 9. Essien 1-0, 90 +3. Iniesta 1-1. Rode kaart: 66. Abidal (Barcelona). Scheidsrechter: Ovrebo (Noo). Toeschouwers: 37.800.

Iedereen die Chelsea een warm hart toedraagt, weet het zeker: de Noorse scheidsrechter Tom Henning Ovrebo heeft ten koste van alles moeten voorkomen dat er net als vorig jaar een Champions-Leaguefinale tussen twee Engelse clubs zou komen. Chelsea mocht op 27 mei in Rome niet weer de tegenstander van Manchester United worden. Chelsea bleef na de 0-0 bij Barcelona in eigen stadion op 1-1 steken. Daardoor staat de Spaanse ploeg in de finale tegen Manchester United en niet Chelsea.

Voorkomen? In opdracht van wie? Er valt niets te bewijzen. Toen de adrenalinegolven in het lijf van Chelsea-coach Guus Hiddink tot bedaren waren gekomen en de teleurstelling over de uitschakeling was verwerkt, was er plaats voor realiteit. Zijn ploeg had genoeg kansen gehad om na het openingsdoelpunt in de negende minuut van Michael Essien nog twee of drie keer te scoren. Was er gescoord, dan was de discussie over twee tot drie niet door Ovrebo gegeven strafschoppen niet nodig geweest. Nu wel. Hiddink somde de gevallen die een strafschop hadden moeten opleveren tot in detail op. Maar bewust niet gegeven? Daar waagde hij zich niet aan.

De Nederlandse coach nam het op voor Didier Drogba. De Ivoriaanse spits die als bezeten over het veld was gerend, kansen had gemist, had gestreden alsof zijn leven ervan afhing, verloor kort na het eindsignaal zijn zelfbeheersing. Hij vloog de scheidsrechter aan, schold hem uit, schreeuwde beledigende teksten in de televisiecamera en moest door zijn coach in bedwang worden gehouden. Emoties, wist Hiddink. „Ik kan me voorstellen dat spelers na een aantal dubieuze beslissingen zo reageren. Er gaat veel om in die jongens na zo’n wedstrijd.”

De Romeinse politie en de Europese voetbalfederatie zullen met instemming de ontwikkelingen in Londen hebben gevolgd. Vorig jaar waren in Moskou bijna 70.000 Engelsen (fans van United en Chelsea) getuige van de finale in het Loezjnikistadion. Zevenduizend politiemensen en soldaten waren ingezet om de Engelse invasie te beheersen. Dat scenario had de Romeinse politie voor ogen. Zeventigduizend Engelsen in de stad waar fans van AS Roma en Lazio Roma loeren op een confrontatie met doorgaans dronken Engelse supporters. Dat gaf te denken. Maar of de angst voor rellen de wedstrijd tussen Chelsea en Barcelona heeft beïnvloed is de vraag.

Nu wacht de Italiaanse hoofdstad een finale tussen Barcelona en Manchester United, zonder twijfel de beste ploegen van Europa. Al was Barcelona gisteren allerminst de wonderploeg die zaterdag Real Madrid met 6-2 versloeg. Pas in de extra tijd kwam Barcelona door een goal van Andres Iniesta langszij en mocht de ploeg zich finalist noemen. Zomaar ineens scoorde Iniesta, uit het eerste schot dat Barcelona loste. Weg was de superioriteit van Chelsea, weg was het wonder dat Hiddink had voorbereid. De mooiste voetballers stonden in de finale. Nota bene met tien man, omdat de Fransman Eric Abidal in de 66ste minuut na een allerminst zware overtreding van het veld was gestuurd. Hoezo arbitrale bevoordeling?

Door een doelpunt van uitzonderlijke kwaliteit van de voet van Essien werd Barcelona al vroeg geconfronteerd met een moeilijker opgave dan het zich gewenst had. Net als afgelopen zaterdag tegen Real Madrid keek Barcelona snel tegen een 1-0 achterstand aan. Zou het weer zo’n demonstratie van aanvalskracht en schoonheid worden als tegen Madrid?

Maar Chelsea is geen Real Madrid. De Engelse ploeg kan counteren als de beste en schroomt niet hard te voetballen, met spelers als de Braziliaan Alex en de Engelse international John Terry in de verdediging. En dan is er nog die coach uit Nederland, Guus Hiddink, die altijd iets verzint wat andere coaches niet kunnen of durven. Vorige week gooide hij in Barcelona zand in de motor van de Spaanse ploeg door anti-voetbal te spelen. Gisteren sloeg Hiddink een ander hoofdstuk uit het handboek sportpsychologie op: overrompelen, alleen denken aan winnen, eervol verliezen is geen optie.

De openingsfase deed denken aan wedstrijden die Hiddink als coach van Rusland leidde. Was Nederland vorige zomer niet huizenhoog favoriet op het EK tegen de Russen, na het sprankelende aanvallende voetbal tegen de Fransen en de Italianen? En wie kent de typische Hollandse eigenschappen, zelfgenoegzaamheid en overmoed, als geen ander? Hiddink. De Russen lieten de geprezen Nederlanders zwemmen als dilettanten.

Als Barcelona dan zo’n wonderploeg is, met wondervoetballers als Lionel Messi, dan moeten ze dat maar waarmaken. Zo moet Hiddink weer hebben gedacht. Laat ze maar aanvallen, laat ze maar komen, wij wachten wel op gaten in de Barcelona-verdediging. En als je dan een spits als Drogba en vooral een killer als Essien, in je gelederen hebt, dan ben je als coach gezegend.

Maar plotseling werd de toverstaf van Hiddink onschadelijk gemaakt. Eén geslaagde actie van Messi, gevolgd door een wanhoopsschot van Iniesta, was voldoende om een einde te maken aan weer een wonder van Guus Hiddink. Nog één keer mag hij voor Chelsea toveren, op 30 mei in de cup final tegen Everton.

Bekijk de gelijkmaker en het tumult na afloop van het duel op nrc.nl/sport