Heel veel schudden in heel weinig kleren

Een avondje Jamrock is alsof je met een helikopter middenin een Jamaicaans straatfeest wordt gedropt.

Morgen is er ook nog de Dancehallqueencompetitie.

Dames die schudden alsof hun leven ervan afhangt. Een ware cultuurshock. (Foto's Inderinho photography)

(Foto's Inderinho photography)

Licht spottend trekt mijn vriendinnetje Annemaar een wenkbrauw op wanneer ik haar vraag of ze met me naar een Jamaicaans dancehallfeest wil gaan. „Bij dat soort feesten denk ik aan donkere schuurtjes, waar goedkope rum wordt geschonken. En waar ze dansen op een manier die ik me niet kan permitteren.”

Annemaar weet nog niet dat Nederland aan de vooravond staat van een muzikale revolutie. En die revolutie heet Jamrock. Dat begon ooit als een kleine, wekelijkse Jamaicaanse avond in de Brasil Music Bar bij het Leidseplein in Amsterdam. Binnen een aantal jaren groeide het uit tot een driemaandelijks, vrijwel altijd uitverkocht feest in Paradiso.

Jamrock is het geesteskind van dj Waxfiend en rapper Shyrock. Ze komen uit de hiphopscene, maar hadden behoefte aan iets nieuws. Waxfiend: „Ik vond de hiphopfeesten saai geworden. Mensen die maar een beetje staan luisteren naar de muziek. Onze dancehallfeesten waren van meet af aan anders. We hebben de sfeer en de emotie van Jamaica neergezet.”

Dancehall is een muziekgenre dat zich het beste laat omschrijven als een combinatie van reggae, hiphop en calypsomuziek, vertel ik Annemaar. Maar ze is niet overtuigd. Ze vraagt me wat ze kan verwachten op zo’n Jamrockfeest.

Ik als veteraan – oké, ik ben er pas drie keer geweest, maar wauw wat een avonden waren dat – leg uit: een avondje Jamrock is alsof je met een helikopter middenin een authentiek, Jamaicaans straatfeest wordt gedropt. Pure energie, is het. Dj’s en artiesten uit Jamaica. Dancehallfanaten die op de muren bonken. En die hun aanstekers de lucht in steken wanneer hun favoriete track voorbij komt. Dames die schudden alsof hun leven ervan afhangt. Een ware cultuurshock is het, waar je mond van open valt.

Als Annemaar me vraagt waar die bijna losgeslagen Jamrock-spirit dan vandaan komt, denk ik aan de uitleg die dj Waxfiend me gaf: „Dancehall is poor people music. De feesten zijn ontstaan in de achterstandswijken van Jamaica. Ze worden gegeven door mensen die de buurt runnen, meestal de plaatselijke gangsters. De muziek en het dansen zijn voor de buurtbewoners een manier om te ontsnappen aan de harde, dagelijkse realiteit.”

Jamrock staat nu bekend als het meest rauwe dancehallfeest van Nederland. Waxfiend: „Er waren voorheen ook wel dancehallfeesten, maar de context was anders. Er hing een alternatieve, bijna hippie-achtige sfeer omheen. Ik vond dat dancehall zich niet hoefde te beperken tot de alternatievelingen. Volgens mij vindt het gemiddelde feestbeest het ook hartstikke leuk. Dus ik dacht: laten we die twee werelden samenvoegen. Zo is Jamrock ontstaan.”

De dancehallscene is één van de best bewaarde geheimen van Nederland. Maar dat de muziek wel degelijk populair is, merken de Jamrockers aan het succes van hun radioshow. Er zijn intussen luisteraars in heel Europa en de Caraïben. Dj Waxfiend: „Onze show is geen traditioneel radioprogramma, met een plaatje en een praatje. Je hoort bij ons toeters, lasers en bellen. Het is niet de bedoeling dat je lui op de bank blijft zitten, je moet opstaan en de energie voelen.” Hierdoor werd de radioshow een fenomeen: Did u hear, Amsterdam’s got this thing called jamrock.

Annemaar is inmiddels nieuwsgierig, maar ook bang dat ze als blonde, blauwogige schone niet of nauwelijks in het Jamrock-plaatje past. Dit is het moment dat ik mijn joker trek: Nina. Nina is een blonde, studentikoze beauty die op alle Jamrockfeesten is te vinden en elk jaar meedoet aan de Dancehallqueencompetitie. Ze is het vleesgeworden voorbeeld van het voor-ieder-wat-wils gehalte van Jamrock. Als je Nina op straat ziet, verwacht je niet snel dat zij zich door dancehallmuziek in hogere, Jamaicaanse sferen laat brengen. Maar dat is precies wat er gebeurt.

Dj Waxfiend: „Jamrock trok in het begin vooral mensen van Caraïbische afkomst, maar het publiek wordt steeds diverser. Dat is de ontwikkeling die we in het buitenland ook zien. In Duitsland, het Europese land met de grootste reggae- en dancehallscene, ging het precies op dezelfde manier. En in Amerika merk je al dat de feesten een hip, bijna Jimmy Woo-achtig publiek aantrekken.”

Annemaar is overtuigd en krijgt haar kans. Morgenavond, 8 mei in. Er is de jaarlijkse Dancehallqueencompetitie, met dames die op hun hoofd staan, schudden en zich in spagaten laten zakken. Dj’s die weten hoe ze de zaal op hun kop krijgen. En opzwepende, Jamaicaanse tunes. Wees er. Als je durft.

    • Zarayda Groenhart