Een scherp oog voor de mentale ontwikkeling van Marco

Als je geen natuurlijke interesse hebt in een onderwerp, en er heel ver vanaf staat, kun je er soms een heldere visie op hebben. Juist omdat je het niet aanhoudend volgt.

Dat heb ik met voetbal. Ik heb, volgens mij, een scherp oog voor de mentale ontwikkeling van Marco van Basten door de jaren heen. Juist omdat ik hem door de jaren heen eigenlijk maar twee keer heb opgemerkt. De eerste keer dat ik Marco opmerkte, was ik nog jong, en hij ook, en toen was hij een blakende, succesvolle voetbalgod. De tweede keer dat ik hem opmerkte, nu, in 2009, ben ik oud, en hij ook, en is hij veranderd in een rimpelige, kalende trainer met burn-out written all over his face.

Daartussendoor heb ik Marco niet gevolgd, en daarom is de tegenstelling zo schrijnend. En begrijp ik zo goed dat hij stopt als trainer van Ajax.

Ik begreep het trouwens nóg beter toen ik Rik van den Boog, de directeur van Ajax, een tijdje had horen praten in de persconferentie die hij gistermiddag samen met Marco gaf. Rik van den Boog is zo’n moderne manager die op managerscursus is geweest, en die druk is met de psyche van de mensen die onder hem werken. Dat soort bazen zijn de ergsten die er bestaan.

Rik bleek dol op twee termen: het schip en de spiegel.

Het schip, dat was Ajax. Het schip was stabiel, het schip zwalkte niet, en Rik vroeg zich elke dag af: ‘Kunnen wij alles brengen wat dit schip nodig heeft?’ Dat het daarom zo toepasselijk was dat John van ‘t Schip nu de training overnam, daar besteedde dan weer niemand aandacht aan. Jammer.

De spiegel kwam ook veelvuldig terug. Rik had er veel respect voor dat Marco ‘als trainer, en ook als mens’ zo lang, en goed, en eerlijk ook, in de spiegel had gekeken. En dat hij ‘heel veel heen en weer gekaatst en gespiegeld had met zichzelf’. (Dit leek me trouwens nog best moeilijk. Zelfs voor een ex-profvoetballer.) En Rik had op zijn beurt ook veel gespiegeld met Marco. Gisterochtend nog, toen Marco zijn baan kwam opzeggen bij Rik. „Natuurlijk probeer je dan nog te spiegelen,” zei Rik. „Je vraagt: ‘Weet je wat je zegt, weet je wat je voelt?’”

Misschien was het projectie, maar ik had het idee dat Marco op dat moment een beetje over zijn nek ging, in zijn lamswollen trui.

Lees eerdere columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf

    • Aaf Brandt Corstius