De mooiste spelers verdienen geluk

Barcelona heeft gisteren de finale van de Champions League bereikt.

De ploeg speelde gelijk tegen Chelsea (1-1). Het eerste duel was in 0-0 geëindigd.

Barcelona blijft de voetbalwereld verbazen. Ogenschijnlijk kansloos in de halve finale van de Champions League scoorde in een van de laatste minuten van de wedstrijd tegen Chelsea Andres Iniesta de gelijkmaker. Daarmee maakte hij de voorsprong van Chelsea op een voor iedereen onverwacht moment ongedaan. Het werd 1-1, waardoor Barcelona op 27 mei in Rome de finale speelt tegen Manchester United.

Volkomen onverwachts kwam Barcelona in de slotfase op gelijke hoogte met de ploeg van coach Guus Hiddink. Zomaar ineens scoorde Iniesta, uit nota bene een van de eerste kansen die Barcelona in de wedstrijd kreeg. Weg was de superioriteit van Chelsea, weg was het wonder dat Hiddink had voorbereid. De mooiste voetballers staan in de finale, omdat de mooiste voetballers geluk verdienen.

Door een doelpunt van uitzonderlijke kwaliteit van de voet van Michael Essien werd Barcelona al in de tiende minuut geconfronteerd met een moeilijker opgave dan het zich in Londen gewenst had. Net als afgelopen zaterdag tegen Real Madrid keek Barcelona al snel tegen een 1-0 achterstand aan. Zou het weer zo’n de monstratie van aanvalskracht en schoonheid worden als tegen Madrid, die uiteindelijk resulteerde in een 6-2 overwinning? De liefhebbers gingen er voor zitten. Barcelona zou de wereld opnieuw gaan verbazen.

Maar Chelsea is geen Real Madrid. De Engelse ploeg kan counteren als de beste en schroomt niet hard te voetballen, met spelers als de Braziliaan Alex en de Engelse international John Terry in de verdediging. En dan is er nog die coach uit Nederland, Guus Hiddink, die altijd iets verzint wat andere coaches niet kunnen of durven. Vorige week gooide hij in Barcelona zand in de motor van de Spaanse ploeg door anti-voetbal te spelen. Gisteren sloeg Hiddink een ander hoofdstuk uit het handboek sportpsychologie op: overrompelen, alleen denken aan winnen, eervol verliezen is geen optie.

De openingsfase deed denken aan wedstrijden die Hiddink als coach van Rusland leidde. Was Nederland vorige zomer niet huizenhoog favoriet op het EK tegen de Russen, na het sprankelende aanvallende voetbal tegen de Fransen en de Italianen? En wie kent de typische Hollandse eigenschappen, zelfgenoegzaamheid en overmoed, als geen ander? Hiddink. De Russen lieten de geprezen Nederlanders zwemmen als dilettanten.

Als Barcelona dan zo’n wonderploeg is, met wondervoetballers als Lionel Messi, dan moeten ze dat maar eens waarmaken. Zo moet Hiddink weer gedacht hebben. Laat ze maar aanvallen, laat ze maar komen, wij wachten wel op gaten in de Barcelona-verdediging. Kill the game, dat was de opzet. En als je dan een spits als Didier Drogba en vooral een killer als Michael Essien, bijgenaamde Bison, regelmatig genoemd als beste voetballer van Afrika, in je gelederen hebt, dan ben je als coach gezegend. Essiens afwezigheid in het eerste half jaar door een kruisbandscheuring was een van de redenen waarom Chelsea aanvankelijk niet goed speelde. Zijn doelpunt tegen Barcelona, een volley met links, waaruit de bal via de onderkant van de lat in het doel stuitte, was van bijzondere kwaliteit.

Messi was wel gevaarlijk en Xavi speelde ook goed, maar Iniesta en Eto’o waren onzichtbaar. Thierry Henry was er niet bij, door een knieblessure. En in de verdediging werd Carles Puyol node gemist. Maar hoe goed Hiddink zijn spelers ook kan motiveren en hoe groot zijn psychologisch en tactisch inzicht ook is, tegen een ploeg met zoveel individueel talent zouden ook hij en de zijnen kansloos moeten zijn. Waar bleef Messi, waar bleven Xavi, Iniesta, Eto’o en Dani Alves, mannen die de magie van coach Guardiola vaak opluisteren met poëtische bewegingen?

Op 30 mei stopt Hiddink met Chelsea. Dan speelt hij de Cup Final met de club van zijn werkgever Roman Abramovitsj tegen Everton. Drie dagen eerder had hij in Rome met Chelsea de strijd aan tegen Manchester United in de finale van de Champions League kunnen aangaan. Chelsea miste kansen op 2-0 en 3-0, Barcelona kreeg geen enkele kans. Maar toen was er Andres Iniesta, zomaar ineens scoorde hij 1-1. De ploeg met realistisch voetbal wordt ook niet altijd beloond. Hiddink weet het, hij kan met nederlagen leven. Zo oud is hij wel.

    • Guus van Holland