Baby te kijk

Baby Hendrikus is thuis bij zijn ouders. Niks bijzonders, er zijn zoveel baby’s thuis bij hun ouders.

Maar baby Hendrikus is een apart geval. Drie dagen per week is hij onder de hoede van een kinderdagverblijf. Vier dagen let een hulp in huis twaalf uur lang op zijn ouders. ’s Avonds wordt er gewaakt via een webcam. Want de moeder en de vader van Hendrikus zijn verstandelijk beperkt.

Zeven maanden terug werd baby Hendrikus, een dag oud, op aanwijzing van de Raad voor de Kinderbescherming in een pleeggezin ondergebracht. Vorige week besloot de kinderrechter dat hij bij zijn ouders kan wonen, in afwachting van een definitieve uitspraak in juli. Gezien de buitensporige maatregelen lijkt het vertrouwen in hun functioneren niet groot.

Wanneer stoppen hulpverleners met toezicht? Als het niet langer nodig is. Als een kind het geluk heeft dat zijn drugsverslaafde ouderpaar erin slaagt om af te kicken. Als het eindelijk kan rekenen op geborgenheid bij zijn tienermoeder. Zo’n goede afloop is verre van gegarandeerd, maar de hulpverlening mikt erop en wordt door de mogelijkheid gestuurd. Een verstandelijke handicap kent geen afloop. Die blijft. De behoefte aan toezicht dus ook.

Zwakbegaafden worden sinds de jaren negentig aangemoedigd om een zelfstandig leven te leiden. Dan is een kinderwens gerechtvaardigd, stelde de Gezondheidsraad in 2004 vast. Wie een kind wil, mag er een maken.

Een kind heeft het recht om niet verwaarloosd te worden, ook niet per ongeluk. De ervaring leert dat ouderschap van zwakbegaafden vaak uitloopt op uithuisplaatsing. De Raad voor de Kinderbescherming haalde Hendrikus weg op grond van twijfels aan de emotionele vaardigheden van zijn ouders. Maar het belang van zijn ouders overweegt nu. Zij zijn ongelukkig. Zij willen hem thuis hebben. En zo gebeurt het dan.

Arm kind. Mag zich hechten aan ouders die hij misschien over drie maanden weer moet verlaten. Of mag naar zijn tweede pleeggezin, als zijn vader en moeder het toch te moeilijk krijgen met de stress die een baby nu eenmaal teweegbrengt. Of mag bij pappa en mamma blijven, maar dan wel bewaakt door hulpverleners. Zal zich, als hij eenmaal jongen Hendrikus is en mogelijk niet zwakbegaafd, realiseren dat hij zijn leven lang bespied is.

Zal hij dan weg willen lopen, bijvoorbeeld wanneer hij zijn lot als een constant bekeken mascotte heeft herkend in de film The Truman Show?

De keuze is moeilijk, maar hij moet gemaakt worden. Een kind heeft zijn eigen belangen en die wegen zwaarder dan het geluk van de ouders.

Elk kind heeft recht op jarenlange geborgenheid, niet afgedwongen door bewaking, maar als dat nodig is in een pleeggezin of een gezinsvervangend tehuis. Het heeft ook recht op contact met zijn ouders, zodat het in alle liefde kan ontdekken waar het vandaan komt. Dat moet kunnen. Het vraagt allicht minder mankracht dan zware surveillance.

Bekijk de Hyves-pagina van Hendrikus (409 vrienden) op babyhendrik.hyves.nl