Europa wemelt van de lingeriemodellen

M’n Italiaans is slecht, maar ja: één relationele toprel in Italië, en je koopt toch de Repubblica, de Stampa en de Corriere della Sera, voor de zekerheid ook nog Il Tempo, en ten slotte de Giornale. Met deze vijf voelde ik me verzekerd van een informatieminimum.

In de Repubblica begon de heibel vorige week met de hartekreet van Veronica Lario, die wil scheiden van haar man omdat hij telkens verhoudingen aangaat met 17-jarige gansjes. In sommige Nederlandse kranten worden die aangeduid als ‘lingeriemodellen’.Veronica’s man is 72 en heet Silvio Berlusconi. Zijzelf is 52, en te oordelen naar de vele foto’s die ik inmiddels van krant en televisie ken, zweemt ze qua aantrekkelijkheid naar Sophia Loren die nu, bijna 75, op haar allermooist is. Als ik Berlusconi was zou ik haar ook bewaren voor later.

De Italiaanse premier weigerde eerst elk commentaar: privézaak. Maar maandag liet hij La Stampa en de Corriere della Sera komen voor een interview, en de volgende dag wist heel Italië dat hij van Veronica excuses eiste en anders een proces wegens smaad overwoog. Zijn nieuwe ‘lingeriemodel’, dat Noemi Letizia heet, woof hij achteloos weg als dochtertje van een goede vriend. Het halssnoer van 200.000 euro – verjaarsaardigheidje voor het schaap dat 18 was geworden – was ook meer een gebaar naar de vader geweest. Veronica, verklaarde hij, was tot haar leugenachtige praatjes verleid ‘door jakhalzen van links’.

Il Tempo nam ik mee omdat er 4 (vier!) extra binnenbladzijden over de zaak in werden beloofd, en de Giornale ten slotte – eigenaar: Silvio’s broer Paolo –omdat die op de voorpagina een streng vermaan had afgedrukt aan het adres van Veronica, die toch wel gek zou zijn om een huwelijk op het spel te zetten ‘met de meest geliefde leider van Europa’.

Ach, Europa.

Vreselijk gedoe natuurlijk – vijf van die grote kranten, uitgespreid over de bank, en jij er tussen met een onhandig zakwoordenboekje uit de jaren vijftig waarin pikante moderne woorden ontbreken omdat het vooral voor beschaafde toeristenconversatie was bedoeld (‘Kamermeisje, wilt u onder het bed even naar mijn linker manchetknoop zoeken, per favore?’) – en ik in het midden, nu eens in een krant, dan weer in dat veel te kleine dictionairtje bladerend, en nauwelijks bij machte om binnen tien minuten één fatsoenlijke, duidende zin begrijpelijk te krijgen.

Ach Europa.

Want daar moest ik na die uitspraak in de Giornale steeds weer aan denken: aan al die geliefde leiders die we over vier weken in het Europees Parlement mogen kiezen, met Silvio daarboven als de allergeliefdste. Hoeveel turven hoog is die bejaarde dekhengst helemaal? Ik moet me misschien inhouden als ik me zo uitlaat over een bevriend staatshoofd (intimus bovendien van Jan Peter Balkenende, die nog eens dolgelukkig in een golfkarretje met de overspelige neukebroek over diens terrein heeft mogen meerijden) – maar als ik er niet over begin, wie dan wél? Gereformeerden hebben altijd opgekeken naar mannen die dingen deden waaraan zij niet eens mochten denken – Colijn was bijvoorbeeld dol op Mussolini, en ging er op bezoek. Maar Mussolini is uiteindelijk toch niet voor niks, samen met zijn Noemi Letizia, ondersteboven aan het dak van een Milanees benzinestation opgehangen?

Om te demonstreren dat hij een respectabele Europeaan werd heeft Berlusconi op het laatste moment nog vier rijpere ‘lingeriemodellen’ van de kieslijst voor z’n partij geschrapt. Hij had het Europarlement fris, jong bloed willen toedienen. Eentje is nog kandidaat gebleven, ze heet Barbara Matera, en ze ziet er uit als zo’n ordinaire nieuwslezeres die uitsluitend uit decolleté bestaat.

Er is toch een tijd geweest dat wij ons met zulk volk niet encanailleerden? Ach, Europa.

Ik zou me moeten schamen dat ik het allemaal heb zitten lezen.

Lees alle eerdere columns van Blokker op nrcnext.nl/blokker

    • Jan Blokker