Dik zijn hoort bij zwangerschap

Nederlandse vrouwen zijn behoorlijk naïef waar het zwangerschap betreft.

Laten wij, jonge moeders, realistisch zijn tegenover de vrouwen die nog moeten.

(Illustratie Ruben L. Oppenheimer) Oppenheimer, Ruben L.

Toen ik hoogzwanger mijn voeten liet verzorgen, vertelde de pedicure mij dat ze niet meer zwanger durfde te worden, omdat het zo’n traumatische tijd was geweest. Waarom? Ze had last van brandend maagzuur.

Uit het boek Krijg nou tieten en andere zwangerschapsverschijnselen van cabaretière Claudia de Breij spreekt dezelfde verontwaardiging. De Breij wilde eens een realistisch boek over zwangerschap. Dat werden 175 pagina’s over hoe ze zwanger raakte, misselijk was, pijn had en grote tieten kreeg, en dat alles in een toon alsof de schrijfster de eerste was die een kind op de wereld zette.

Het boek is desondanks een bestseller en dat verbaast me niets. Claudia de Breij is namelijk niet de enige naïeveling. Jonge vrouwen hebben geen idee wat hen te wachten staat. Daarom zijn moeders in wording geïrriteerd als ze dik worden, verontwaardigd als de bevalling lang en pijnlijk is. We zijn ontredderd als de melk niet meteen gaat stromen en gefrustreerd als ons kind na een paar weken nog niet de hele nacht doorslaapt.

Wie heeft deze vrouwen ooit verteld dat het moederschap makkelijk is? Ja, inderdaad, van zwanger zijn word je dik, dat is het belangrijkste kenmerk. Ja, inderdaad, een bevalling doet pijn, wat had je gedacht? En ja, een kind kost veel tijd.

Er is iets mis met ons, jonge vrouwen. Waarom weten we aan het einde van de dag precies wat we (te veel) hebben gegeten, maar hebben we geen idee waar we in onze cyclus zitten? Waarom weten we wel hoe we onze carrière moeten plannen, maar kunnen we niet eens raden hoe lang een bevalling duurt? Waarom besteden we ons halve leven aan het vinden van de perfecte mascara, maar vragen we ons niet af hoe je een kind aan de borst legt? We leven ver van ons natuurlijke lichaam. Eierstokken zijn er om jarenlang met de pil in bedwang te houden, borsten zijn voor in de push-upbeha.

Je kunt alle zelfhulpboeken lezen – Veilig zwanger, De geboorte van een moeder, Baby’s eerste jaar – maar je bent nooit helemaal goed voorbereid. En de ervaringen van anderen krijg je pas te horen als je eigen zwangerschap achter de rug is. Met dat geheime moedergenootschap moet het afgelopen zijn. Laten wij, jonge moeders, realistisch zijn tegenover de vrouwen die nog moeten.

Maar dat betekent niet dat ik alle details van een bevalling hoef te lezen in een zeurboek.

Zoveel is er niet om over te klagen als je in deze tijd in Nederland een kind ter wereld zet en verzorgt. Onze grootmoeders gingen ons voor zonder ruggenprik, babyfoon en wasmachine. Dan vallen die tieten van Claudia nog best mee.

Ilse van Heusden (29) is freelance journalist en moeder.