Beirut raakt de juiste snaar

Pop Beirut, 5/5 Paradiso Amsterdam. Herhaling: Lowlands, aug. ****

Zelfs voor een wonderkind breekt het moment aan dat er gewoon brood op de plank moet komen. Voor de Amerikaan Zach Condon is dat de handzame zespersoonsversie van zijn orkest Beirut, waarmee hij de Europese podia en later de festivals aandoet. Voor zijn drieëntwintig jaar heeft Condon al een imposante staat van dienst. Met twee briljante albums, waarop hij een eigenwijze draai gaf aan de Balkanmuziek, maakte hij daar een aan de genres ontstijgend soort wereldmuziek van, vol elementen van het Franse chanson, Mexicaanse mariachi en melodieuze pop. Het recente album March Of The Zapotec is een tussendoortje, met de vroege blauwdruk voor zijn muziek van het elektronische duo Realpeople en zes nummers die hij opnam met een Mexicaans begrafenisorkest. Live overheerst nog altijd zijn voorliefde voor Oost-Europese muziek; niet de feestelijke Balkanbeat zoals Gogol Bordello die brengt, maar de melancholieke, ingetogen variant. Als trompettist kan Condon opgaan in een trio koperblazers dat de nummers laat schitteren. Als zanger en bespeler van de viersnarige ukelele staat hij vooraan, maar is hij eerder een onnadrukkelijk orkestleider dan een popster. Toch leidde het optreden van Beirut gisteren tot uitzinnige publieksreacties in een uitverkocht Paradiso, bij elk accordeonintro dat herkend werd en ieder refrein dat tot meezingen noodde. Bij een willekeurig Balkanbandje haalt iedereen er de schouders bij op. Maar Zach Condon maakt er iets hips van, een exotische mix die zelfs bij de evergreens La Javanaise en Brasil overeind bleef. Strakker dan bij hun vorige concerten in een uitgebreidere bezetting, schiep Beirut een sfeer die rechtvaardigt dat de groep in een van de grotere tenten op het Lowlandsfestival staat. Hoewel de nummers overwegend somber zijn, klonken ze magistraal en opwekkend. Steeds waren er die fiere, naar de hemel gerichte trompetten. Achter titels als Postcard from Italy en My night with the prostitute from Marseille gingen sprekende liedjes schuil, gezongen door een onopvallende jongen die de juiste snaren wist te raken. Zelfs nadat zijn ukelele langdurig gestemd moest worden, kreeg Condon de zaal weer moeiteloos op gang. Er zit rek in dit wonderkind, want aan zijn liefde voor Braziliaanse swing kwam hij nog nauwelijks toe.

    • Jan Vollaard