London Calling: de Denen verrassen

Pop London Calling. Gehoord: 2/5 Paradiso, Amsterdam***

Sommige Britse artiesten zien eruit alsof ze net van de veerboot zijn gestapt: verwaaid en vol verwachting. Het blikje bier al in de hand. Team Waterpolo is zo’n band. De groep, die vrolijke, puntige popliedjes maakt, trad afgelopen zaterdag tijdens het festival London Calling voor het eerst buiten Groot-Brittannië op. En dat was te merken, want hoewel de bandleden buitengewoon enthousiast waren, ontbrak het hun aan scherpte en vaart.

Zanger Vincent Frank van Frankmusik is ook zo’n typische Brit. In zijn trainingsjasje en met kaalgeschoren slapen ziet hij eruit als een hooligan. Maar eenmaal op het podium, klonk een andere Frank.

Daar bleek hij niet alleen te kunnen beatboxen, maar ook over een aangenaam blanke soulstem te beschikken. Die zette hij in in nummers die dan weer vol en dan weer kaal klonken, ondersteund door slechts een minimale beat.

Vincent Frank werd begeleid door een drummer en twee synthesizerspelers, waarvan er een ook de bas opnam. Zo past Frankmusik in de almaar groeiende trend van elektronische pop, waar echte instrumenten worden gepaard aan computers, mengpanelen en synthesizers. Die trend was ook voelbaar op London Calling, nog niet zo lang geleden uitsluitend gericht op gitaarbands.

Bij Michachu & the Shapes bijvoorbeeld. Dat trio liet een op hol geslagen banjo en koebel opgaan in een gierende synthesizer waarvan de toetsen ten einde raad lukraak met volle handpalmen werden aangeslagen. De lieflijke bloemetjes op de klankkast van haar gitaartje ten spijt, joeg Michachu met haar banjopunk een flink deel van het publiek voortijdig de kleine zaal uit.

Maar de vreemdste eend in de bijt was wel The Asteroids Galaxy Tour. Vreemd, omdat London Calling de laatste Britse bands en trends belicht. The Astaroids Galaxy Tour komt uit Denemarken. Met hun lome retrosoul, doorspekt met samples, creëerden ze een aangename sfeer.

Maar het was vooral de stem van zangeres Mette Lindberg die de aandacht trok. Hard, helder en hoog – soms op het snerpende af. Zo horen we het niet vaak. De lekkerste muziek kwam deze keer niet met de boot uit het westen, maar met de auto uit het noorden.

    • Yaël Vinckx