Hedgefondsen hebben Chryslers reddingsplan terecht geweigerd

Het komt president Obama politiek gezien goed uit om recalcitrante hedgefondsen en speculanten de schuld te geven van het tot een faillissement dwingen van Chrysler. Maar ze hadden gelijk om nee te zeggen tegen het saneringsplan van de Amerikaanse regering, dat de rechten van crediteuren die hoger in de pikorde staan met voeten treedt.

Toegeven aan Uncle Sam zou een slecht precedent hebben geschapen voor het kapitalisme – en uiteindelijk een belemmering vormen voor het vermogen van de president om Amerika er weer bovenop te krijgen.

Technisch gesproken is het waar dat een kleine groep beleggers, met 1 miljard dollar van de 6,9 miljard dollar aan schulden van Chrysler in handen, een sleutelrol heeft gespeeld bij het bezegelen van het lot van Chrysler. Door niet akkoord te gaan met de 33 cent per dollar die hun werd aangeboden door de staatscommissie voor de auto-industrie van Obama, lieten zij de autoproducent geen andere keuze dan surséance aan te vragen.

Maar het is twijfelachtig of Chrysler een faillissement had kunnen vermijden, zelfs als deze groep crediteuren het aanbod had aanvaard. Een faillissement stelt Chrysler in staat grotere concessies los te wringen, wat de komst van Fiat aanzienlijk vergemakkelijkt – en van Chrysler uiteindelijk een sterker bedrijf maakt. Het is niet terecht louter de hedgefondsen de zwarte piet toe te spelen.

Zelfs als Chrysler zijn doelen had kunnen bereiken zonder zijn toevlucht te nemen tot een surséance, was het aanbod van de regering voor crediteuren op zichzelf reden genoeg om zich te verzetten. Op grond van het laatste voorstel van de regering zouden de crediteuren 2,25 miljard dollar in contanten hebben ontvangen, een korting van 67 procent.

Ondanks het feit dat het een niet-verzekerde crediteur is, zou de vakbond United Auto Workers (UAW) echter de helft van het bedrag van 10,6 miljard dollar dat Chrysler de vakbond verschuldigd is terugkrijgen. Dat betekent dat de UAW 50 cent per dollar ontvangt, nog voordat rekening is gehouden met het belang van 55 procent in het nieuwe Chrysler-Fiat dat de vakbond verwerft. Aandelen zijn duidelijk riskanter dan obligaties, maar zo wordt UAW onevenredig bevoordeeld.

In politiek opzicht zou dat een geweldig resultaat zijn voor de president. Maar de boodschap aan crediteuren is vrij helder. Jarenlang stonden verzekerde crediteuren aan de top van de pikorde, zodat ze bereid waren hun kapitaal in de waagschaal te stellen. Beleggers zwartmaken die aan deze situatie wilden vasthouden, kan het omgekeerde effect hebben.

Vertaling Menno Grootveld

Voor meer commentaaruit Londen:www.breakingviews.com