De nieuwe koers van Beyoncé volgt een drakerig dwaalpad

Pop Beyoncé. Gehoord: 2/5, Ahoy Rotterdam. Herh.: 3/5. **

Het derde soloalbum I Am…Sasha Fierce van de belangrijkste r&b-diva van de huidige generatie viel eind vorig jaar sterk tegen. Met een overdaad aan drakerige ballades en matte formulepop sloeg Beyoncé (27) een weg in die slecht aansluit bij haar kwaliteiten als liedjesschrijver, zangeres en performer. De frontdame van de in 2005 opgeheven r&b-damesgroep Destiny’s Child floreert zowel solo als in groepsverband als de muziek zonder veel poespas prikkelend en opzwepend is.

Ook live is haar nieuwe koers een dwaalpad, blijkt in een tweemaal uitverkocht Ahoy in Rotterdam. Op de plek waar de zangeres twee jaar geleden overtuigde met overrompelende powersoul en stralend spektakel, overheersen lukrake showelementen, een chaotische muziekmix en een gebrek aan bezieling. Na een spetterend begin met de oudere hits Crazy In Love en Naughty Girl, waarin ze haar blazers aanspoort zoals James Brown dat deed en twee drummers en een percussionist loeiharde drumklanken door de sporthal jagen, is er ruim baan voor het nieuwe werk.

Zowel op plaat als op het podium maken de nieuwe nummers een onechte indruk. Ballads als Smash Into You, met ruisende golven op de achtergrond, If I Were A Boy, Scared Of Lonely, Broken-Hearted Girl en afsluiter Halo, komen rechtstreeks uit het cursusprogramma Zo Krijgt Ook U De Aanstekers De Lucht In. Ze worden ook live nauwelijks met soul gebracht, maar met een dramatisch gezwollen stemgeluid en begeleid door snikkende pianotonen. Recente uptemponummers als Diva en Radio krijgen live iets meer cachet dan op plaat, al is het maar omdat ze de bleue balladebrij doorbreken.

Het sterkere materiaal komt er bekaaid vanaf. Destiny’s Child-nummers komen in fragmenten van een paar seconden voorbij in een haastige medley en sommige grote hits komen van tape zodat we alleen een niet al te indrukwekkende dansvoorstelling overhouden. De vorige keer zo stevig pompende begeleidingsband staat er bij en kijkt ernaar.

De diva kleedt zich om, kronkelt, zwiept met haar haren en hangt aan een touw boven het publiek. Maar echte divamomenten, zoals wanneer Beyoncé het door Etta James beroemd gemaakte At Last zingt, met op de achtergrond beelden van het inauguratiebal van president Obama waar ze dat nummer ook vertolkte, zijn ditmaal zeldzaam.