Susan Boyle redt het niet bij een klassiek concours

De ophef over zangeres Susan Boyle (Commentaar, 29 april) zou niet zo bizar zijn als ze had deelgenomen aan een talentenjacht of zangconcours gewijd aan de klassieke muziek. Daar zou ze slechts een minimale kans hebben, afhankelijk van het repertoire dat ze zou brengen, want op de twee `nummers` die van haar bekend zijn, kan een stem niet beoordeeld worden.

De crux van het succes van Susan Boyle is dat ze zingt in de `klassieke` zangstijl, dat wil zeggen met een stemtechniek die een huidige jury van zo`n talentenjacht meestentijds vreemd is. Vandaar de (gespeelde?) verbazing van de jury.

Vijftien jaar geleden heeft ze ook meegedaan aan iets soortgelijks, maar is toen onhoffelijk afgeserveerd. Er is intussen veel bijgeleerd. Ze is op `klassieke` wijze geschoold, en zeker niet slecht geschoold, en is op haar leeftijd nog niet beschadigd door niet-passend repertoire of versleten door aan te hoge eisen te moeten beantwoorden.

Uiterlijke glamour is haar nog niet aangepraat, daar in Schotland. Ze brengt haar liedjes op sympathieke wijze, maar een wonder is ze niet.

Ze zou als soliste passen in een bescheiden klassiek concert, wat ze met hulp van een goede coach (er is een uitstekende Association of Teachers of Singing in Groot-Brittannië) aankan.

Haar geringe `anders`-zijn komt niet naar voren; ik heb wel vreemdere figuren een poging tot zingen zien doen.