Schimmenspel

GPS-coördinaten: 52.4257, 5.0326, 11.16 uur AandammergouwFoto Erik van Zuylen Zuylen, Erik van

Route: Broek in Waterland – Durgerdam

Afstand: 16 km

In de natuur zijn ze niet lief voor elkaar, o nee. ’t Zijn net mensen. Zit een kievit zijn veren op te strijken aan de rand van een plasje. Idyllisch beeld in het kraakheldere polderland waar de zuring gloeit in het hoge gras. Komt er een andere kievit bij. Ruimte zat, maar die wordt ogenblikkelijk verjaagd. Achtervolgd zelfs, tot hoog en ver, omdat hij niet vlot genoeg ophoepelt. De silhouetten met de rafelige vleugels doen een schimmenspel in het lenteblauw.

In de natuur werken ze volop aan kindertjes maken. Een zwanenpaar bouwt aan een nest in de rand van het riet. Zij resideert er al en vlecht aan het stro. Hij schraapt met zijn snavel dons van zijn borst om de boel te stofferen. Een scholekster zit zo stil te staren op haar nest op het bemoste dak van de vogelhut bij Zuiderwoude dat zij van plastic lijkt. Ik zie ijle lammeren met een verdord restje navelstreng onder hun buiken. Ze vallen aan op de schapenuiers en kwispelen. Acht heel kleine eenden hangen in een tros aan moeders flank. Iets oudere eendjes schieten als flipperballen over het water. Op erven en in boerenbloementuinen zijn trouwens kabouters aan het landschap toegevoegd.

Wandelen gaat hier makkelijk. Een bries waait de zon tegen hals en armen, de stappen resoneren zachtjes op de asfalten steegjes langs de sloten. Die sloten leunen achterover tussen wallekanten vol koolzaad, fluitekruid en zilvergroen riet, jong en niet van plan om ooit droog achter de oren te worden.

Ha. Koeien in de wei. Stoere types. Er sjeest een haas achter ze langs. Hé. Nog een haas. Man houdt het op „een kwantumsprong”.

Krrr, krrrrr. De rietzangers. Ik staar net zolang tot ik hun schutkleurlijven zie wiebelen in de toppen van de oudgouden halmen. Soms stijgt er één rechtstandig op, hangt even surplace en stort zich dan omlaag. Met hun bliksemende vleugelslagjes zijn ze de kolibries van de lage landen.

Een ploeg uitgelaten ouwe mannen op racefietsen passeert, lurkend aan flesjes. „Mevrouw, we hebben dope!” roept er één. Ik roep terug dat ik dat toejuich.

De wind groeit. Hij rommelt in het gras, rukt aan twijgen, waait de borstveren van een grutto op. De hemel verschiet naar een tint grijzer en de zon kent zijn plaats. Achter de dijk, waar Durgerdam de realist overtuigt van de zegen van romantisch leven, maakt het IJ de meeuwen aan het lachen.

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s op www.nrc.nl/wandel