Een rustige, stille man. Geen echte Huissenaar

Huissen is niet zo vaak in het nieuws. Nu wel. Het dorp wordt overspoeld door journalisten op zoek naar de waarheid omtrent de inwoner die de aanslag pleegde in Apeldoorn.

Zang, gebed en een minuut stilte, gisteren tijdens de bezinningsdienst in de Grote Kerk in Apeldoorn. (Foto Merlin Daleman) Nederland, Apeldoorn, 01-05-09 Kerkdienst in de Grote kerk. © Foto Merlin Daleman Daleman, Merlin

Het straatje waar Karst T. woonde, de Burchtgracht in Huissen, eergisteren nog hermetisch afgesloten voor belangstellenden, was weer toegankelijk. Het terras van café Het Moment, op de hoek van Burchtgracht en Museumplein, was net als donderdag goed gevuld. De gesprekken gingen gisteren maar over één ding: wat kon T. donderdag in Apeldoorn hebben bewogen tot zijn tegen de koninklijke familie gerichte actie waarbij hij zes mensen en zichzelf doodde door met zijn zwarte Suzuki Swift in te rijden op de menigte die de koningin toezwaaide?

Naar het antwoord kan vooralsnog alleen maar worden geraden. Ook burgemeester Harry de Vries van de gemeente Lingewaard, waarin Huissen ligt, kon gistermiddag op een persconferentie in een zaaltje van het gemeentehuis weinig opheldering geven. Het enige concrete wat De Vries kon meldden, was wat er níét klopte aan de geruchtenmachine. Er lag geen lijk in het appartement, het appartement was niet ontruimd en er hadden ’s ochtends geen politiewagens door het straatje gepatrouilleerd.

Dat laatste was merkwaardig, omdat diverse buurtbewoners met stelligheid beweerden dat ze de ochtend van de aanslag een aantal keren politieauto’s hadden gezien. „Er rijden wel vaker politiewagens door Huissen”, was het antwoord van de burgemeester.

Wat ook niet klopte, zei De Vries, was het beeld dat tot dan toe was geschetst van Karst T. Zo was hij „niet zo’n Einzelgänger”, bewoners van hetzelfde appartementencomplex hadden „normaal contact” met hem en hij had „niet de gordijnen dicht”. Nee, hij nam niet actief deel aan de Huissense gemeenschap. Maar dat hoeft toch ook niet? Hij leidde „zijn eigen leven”, maar kreeg heus weleens buurtbewoners over de vloer. Een heel normale man eigenlijk.

Dat beeld strookt niet helemaal met de woorden van Jan Derksen, bewoner van het bewuste appartementencomplex. Hij verklaarde dat T. wel degelijk „de gordijnen vaak dicht” had. Maar verder: een rustige, stille man. Overhemdje, spijkerbroek. „Geen raar figuur.” Goed, hij had al langer de zijkanten van zijn haar weggeschoren, en hij wilde nog weleens flink plankgas geven in de smalle straatjes van het oude centrum van Huissen. Maar daarbij lette T. „wel altijd op de kinderen”.

Derksen trad op als woordvoerder namens de twintig bewoners die gisteren door de burgemeester waren uitgenodigd voor een informatiebijeenkomst in een achterzaaltje van café Het Moment. Dat groepje van twintig was in de anderhalve dag na T.’s daad al zó vaak aangesproken door de pers. En wat wisten ze nou helemaal? Weinig, eigenlijk. Niemand van de buurtbewoners kende T. persoonlijk. Hij was één keer op een verjaardag geweest, bij welke gelegenheid hij had verteld dat hij „in de beveiliging” werkte. Daar was hij een paar weken geleden ontslagen.

Verder zeiden de buren T. gedag. Meer niet. Een enkele keer gaf T. acte de présence in café Het Moment. Maar ook niet vaak. Hij was er misschien vijf keer geweest sinds hij in Huissen woonde. Derksen wist nog te melden dat T. een rugzakje droeg als hij naar zijn werk ging. Dat was het wel.

Ook gisteren werd Huissen nog overstelpt door mediabelangstelling. Cameramannen probeerden beelden te schieten van de buurtbewoners die café Het Moment uitliepen na de bewonersbijeenkomst met de burgemeester. Zelfs de Deutsche Rundfunk was aanwezig, met een heel aardig Nederlands sprekende verslaggeefster. Wat moeten al die journalisten hier nog, zei een man op het terras van Het Moment. „De dader is toch dood?”

Over één ding zijn de napratende Huissenaren het eens: gelukkig is T. „geen echte Huissenaar”. Het dorp is al niet zo vaak in het nieuws, en áls het dan in het nieuws is, is het negatief. Drie jaar geleden nog, de vader die zijn vrouw, twee kinderen en daarna zichzelf ombracht. Verschrikkelijk. En dan dit.

Het lijkt erop dat T. helemaal geen vrienden had in Huissen. In Velp, waar hij tot 2007 woonde, kwam hij weleens met een vriend in café ’t Pintje. Tenminste, barvrouw Petra dénkt dat ze de twee mannen voor ogen heeft. Maar dat was al een tijdje geleden. De cafégasten van gisteren zeiden niets te weten over T. en zijn eventuele vriend. De bewoners van het appartementencomplex aan de Kastanjelaan in Velp werden er onderhand een beetje moe van. Iedereen was al langs geweest. Van de media, welteverstaan. Sorry, aldus een bewoner. „Ik kan natuurlijk niets zeggen, ik neem aan dat u dat begrijpt.”

Bij de ouders van T. in Zevenaar kwam gisteravond een rechercheteam over de vloer. Zij probeerden een antwoord te krijgen op die vraag die ook in Huissen het vaakst werd gesteld: waarom.

    • Derk Walters