Opinie

    • Youp van ’t Hek

Gek mist bus

Hond aaien 50 cent stond er op het bordje voor het kleine meisje en haar labrador. Even verder in een stil straatje waar, behalve ik, niemand kwam zat een al wat oudere verstandelijk gehandicapte achter een deken vol knuffels. Doorleefde knuffels mag je wel zeggen. Stuk voor stuk zaten ze onder het aangekoekte snot en opgedroogde spuug van de eigenaar. Een euro per stuk. Ik koos er twee en zei na de aankoop dat hij ze mocht houden. Dat deed hem zichtbaar goed. Mij ook. Het was een lekkere slenterkoninginnedag. Er zong een koor, er blies een brassband, er draaide een orgel en iedereen leek meer dan tevreden. Tot mijn dochter iets hoorde over een autootje dat geprobeerd had om in Apeldoorn de koninklijke bus te rammen.

„Edwin de Roy van Zuydewijn”, probeerde ik nog leuk te zijn, niet wetend hoe ernstig de situatie was. Al gauw gonsde het dorp van de geruchten, tijd om naar de televisie te gaan.

En toen? Toen bleef ik bij die televisie. Net als op 11 september 2001 en bij de moorden op Pim en Theo. Net als u heb ik gisteren de Suzuki een keer of driehonderd op de Naald zien knallen, de onthutste gezichten in de Koninklijke bus gezien, het gegil van de slachtoffers gehoord en het mijne gedacht en vooral niet gedacht. Soms stopt alles in mijn hoofd. Wat bezielt iemand om dit te doen? Dwars door een onschuldige menigte proberen een koninklijke sprookjesbus te rammen. De zucht van de totaal ontredderde Beatrix voor ze haar troostende woorden tot ons sprak zei alles. De koningin was even geen koningin. Ze was een totaal verbijsterde moeder en grootmoeder. Ze ontroerde me zeer.

Karst T., wonend in een klein appartement in Huissen.

„Verlegen man”, zegt de ene buurman. „Reed nogal hard door de buurt”, zegt de andere buurvrouw. „Zou vrijdag verhuizen”, zegt de huisbaas. Dat soort dingen. Ondertussen zie ik op internet een kale, bebloede man in een auto. Ruiten overhemd en een keurige kakkerstrui. Een man met een stevige kortsluiting in zijn hoofd. Wanneer wist hij dat hij dit ging doen? Een week geleden? Een dag? Uurtje? Was hij stoned? Dronken? Had hij andere rommel genoten? Waar was hij boos over? Liefde? Werk? Het totale leven? Ik weet het niet en zal het nooit weten. Ik geloof weinig van de kakeldeskundigen van allerhande instituten die het me uitleggen. De enige die weet waar het om ging is die Karst zelf en die is inmiddels dood. Vraag is of hij het wist. Hij was volkomen ontoerekeningsvatbaar.

Kunnen we ons hier tegen beveiligen? Nee. Er rijden zeven-en-een-half miljoen auto’s in ons land en met dat wagenpark kan je heel veel onschuldige mensen scheppen. Miljoenen. En we kunnen nog zo’n goed georganiseerde veiligheidsdienst hebben, maar tegen dit soort idioten doe je niks. Die laten tijdens het uitbroeden van hun gevaarlijke plannen niet in hun zieke kop kijken. Volkert van der G. was een eenling, Ferdi E. deelde het met niemand en ik vrees dat deze Karst het ook niet aan de grote klok heeft gehangen. En had hij het wel gedaan dan had niemand hem geloofd en het afgedaan als grootheidswaanzin of dronkenmanspraat. Ondertussen is het gebeurd en het zal ongetwijfeld nog een keer gebeuren. Dan niet op de koninklijke familie, maar op een school of op een ander feest. Frustie neemt wraak!

De man is dood en op internet mag men reageren. De een vindt het zijn verdiende loon en de ander had hem liever nog een jaar of veertig als een plant in een rolstoel zien kwijlen. Wat maak het uit wat men vindt?

Niks.

Maar men vindt het prettig dit te kunnen schrijven op allerhande braaksites.

Laten ze hun mening maar braken, denk ik zacht, altijd beter dan dat ze in een oude Suzuki stappen en hun gram gaan halen.

Gisterochtend onderweg naar de bakker zag ik een verwaaid briefje dat ik al kende: Hond aaien 50 cent. En ik zuchtte als onze koningin.

    • Youp van ’t Hek