Gouden Maskers

ltf3-1.jpgSinds 27 maart wordt in Moskou het Gouden Masker Festival gehouden. Tal van topproducties op gebied van toneel, dans en muziek houden cultuurminnend Rusland tot en met 18 april in hun ban. De zalen zijn uitverkocht, het niveau uitmuntend. Zelf heb ik tot nog toe twee producties gezien. De eerste was Last touch first van het Nederlandse gezelschap Holland Dance (zie de foto’s), een indrukwekkende slowmotionchoreografie van Jiří Kylián over liefde, haat, aantrekking, afstoting, gebaseerd op Tsjechovs Drie Zusters. Ik was er ook heen gegaan om te zien hoe het Russische publiek erop reageerde.

De avond ervoor was op de Nederlandse ambassade namelijk een receptie ter gelegenheid van de Moskouse première van Last touch first. Ik sprak er met een aantal Nederlandse en Russische dansers die me vertelden dat de reactie van dat publiek nogal gereserveerd was. Volgens een van de Russen kwam dat doordat in Rusland de moderne dans een marginaal verschijnsel is. In het Bolsjoj wordt tenslotte alleen maar klassiek ballet uitgevoerd, dat door de fans als een soort concours hippique wordt beschouwd. Hoe hoger of verder de danser springt, hoe harder er wordt geklapt.

Volgens de Russische danser lag een deel van de oorzaak in het feit dat de huidige cultuurpolitiek de nadruk op de traditionele kunsten legt en dat het subsidiegeld vooral daaraan ten goede komt. Voor de avantgarde hoef je dus niet in Rusland te zijn, zei hij.

Mijn eigen ervaring bij die voorstelling was een andere. Dat kwam ook doordat nu het premièrepubliek afwezig was en de zaal vol zat met welwillenden. Wel werd er af en toe onwennig gereageerd op de slowmotionbewegingen, die langzamerhand steeds meer uitdrukten. images.jpg

Na afloop van de voorstelling was het even plechtig stil. Een seconde die minuten duurde. Maar toen brak er zo’n enthousiast applaus los, dat de dansers er zelf verbaasd over leken. De Russen die ik in de wandelgangen vroeg of de slowmotiondans hun was bevallen waren vol bewondering.

Donderdag was ik in het Stanislavski en Nemirovitsj-Dantsjenko Theater waar de opera La Cenerentola (Assepoester) van Rossini werd uitgevoerd door gezelschap Theater Zazerkalje uit Sint-Petersburg. Voor deze voorstelling buig ik hier diep, want zelfs in de Amsterdamse Stopera, internationaal bekend om zijn bijzondere voorstellingen, heb ik in geen jaren zo’n prachtige productie gezien. De regie van Aleksandr Petrov deed denken aan die van Dario Fo, maar was nog veel geestiger en briljanter. De muzikale leiding van Pavel Boebelnikov was groots. Wat een orkestbeheersing, wat een mooi geluid. De zangers, en dan vooral de zusters Klorinda (Ljoedmila Sjigova) en Tisbe (Maria Roebinstein) en de prins (Stanislav Leontjev, een mooiere tenor bestaat niet) waren zo ongelooflijk goed dat ik hoop dat ze snel een grote internationale carrière maken en de hele wereld van hun mooie stemmen en geweldige acteertalent kan genieten.