Opinie

Arie

Youp

‘Veertig dagen zonder seks dat gaat nog wel, maar honderdtwintig dagen zonder Arie dat ga ik niet redden!” Aan het woord is de achtendertigjarige vrijgemaakt-gereformeerde Gezina uit het Overijsselse Dalfsen, die werkelijk kapot is van de schorsing van haar Arie Boomsma. Afgelopen donderdagochtend ben ik met haar op het station van Daarlerveen gestrand. De trein ging even niet verder omdat er op het baanvak Hardenberg-Almelo, om precies te zijn tussen Mariënberg en Geerdijk, een ongeluk was gebeurd.

„Dat noemen ze bij de NS een ongeluk, maar het is gewoon een suïcide”, snikte Gezina, „en weer een vrouw, de derde al deze week. Het komt allemaal door de schorsing van Arie!” Gezina is fel. Fel en verdrietig door elkaar. Ze vervolgde haar tirade.
„Net op het moment dat ik mijn geloof in Hem volledig kwijt was, stuurde God apostel Arie Boomsma onze kant uit. Wat een lekker hapje. Deze hemels lachende domineeszoon, die zich niet zoals de rest van de EO in van die muffe Veluwse tweedjasjes hult, die een kapper uit deze tijd heeft en die nog nooit een verstikkende stropdas heeft gedragen, gaf mij weer hoop. En dat doet leven. Ik leefde sinds een aantal jaren weer. Als ik seks had met mijn man (met wie anders?) deed Arie in mijn hoofd stiekem mee, hij zweepte mij op tot grote hoogte en ik moest mij altijd inhouden om op het moment suprême zijn naam niet te schreeuwen. Over fantaseren bij de seks staat niks in de bijbel, dus dat mag. Vrees dat mijn man ook heel iemand anders in zijn hoofd heeft als hij het met mij doet en ik kan niet anders zeggen dan ik hem dat gun! Sterker nog: hij mag van mij zelfs lijfelijk vreemdgaan, maar vind maar eens iemand die nog iets met hem wil.

Die boerengeur van mest en bier die om hem heen hangt! Het is eigenlijk niet te doen. Maar terug naar Arie! Iedere ochtend zit ik aan de radio gekluisterd. Enkel en alleen voor hem. Die heerlijke stem, die alle vlinders in mijn buik laat fladderen, dat goddelijke lijf en dat openlijk twijfelen aan het scheppingssprookje in Genesis. Darwin werd langzaam maar zeker zijn held en hij durfde daarover zelfs met die stroeve Dorenbos in discussie op de televisie. Bij de VARA nog wel. Regelmatig houdt de EO evangelisatieavonden. Alleen als Arie mee komt is het vol. Arie, de door God gezonden Adonis waar alle EO-dames soppend naar kijken. De laatste keer ben ik voor deze heerlijke chippendale helemaal naar Arnemuiden afgereisd. Daar vertelde Arie ons in de pauze dat Linda hem persoonlijk gevraagd had om in het eenmalige homonummer te poseren. Helemaal op Curaçao. Hij twijfelde, maar wij smeekten hem om ‘ja’ te zeggen. Doe het voor ons, riepen we in koor en we deden hem wat suggesties: Afgeknipte jeans en verder niks aan, een warm strand en hij dan liggend in de branding. Baardje van een dag of twee en maar zwoel kijken. Toon ons de man zoals God de man ooit bedoeld heeft! En nu voelen wij ons schuldig. Schuldig omdat wij hem hebben aangezet tot!”
Haar telefoon ging. Een overspannen vrouw snerpte vanuit haar mobieltje. Het was haar schoonmoeder. Totaal in de war. Ook zij vertelde over meer zelfmoorden en spoedopnames in psychiatrische inrichtingen. Het gerucht gaat dat zelfs mevrouw Knevel onverklaarbare huilbuien heeft.
„Ik stop er ook mee”, huilde Gezina, „ons enige, persoonlijk door God geschonken sekssymbool is geschorst en dat betekent dat ons leven een aantal maanden volkomen zinloos is. Ik stap uit het leven. Ik ga aan God vertellen dat zijn gelovigen er de ballen van begrepen hebben!”
„Hoe ga je het doen?” vroeg ik geschrokken en verbaasd.
„Kort en goed. Ik ga naar het Amsterdamse stadsarchief, dat ligt sinds kort aan de Vijzelstraat, vlak naast het nieuwe Metrostation. Kwestie van wachten tot ze gaan boren.” En ze rende weg. Opgelucht keek ik haar na en dacht fluitend: die leeft voorlopig nog wel!

Youp van ’t Hek