Knullig protectionisme

Mijn vader was achttien toen hij voor het eerst in het buitenland kwam. Maar dat waren wel gelijk twee buitenlanden in één keer. Hij was op de fiets vanuit Den Haag naar het Drielandenpunt gereden. Op die dag heeft hij België en Duitsland gezien. Het waren de jaren vijftig. Zo ging dat in die tijd. Iedereen droomde van Parijs, maar er zat niet meer in dan een reisje naar de Drunense Duinen, de Dinkel of naar een verre tante in Dordt.

In de afgelopen vijftig jaar hebben wij de ogen geopend. Nederlanders zijn de wereld opnieuw gaan ontdekken. Na Parijs kwamen de Dordogne, de Ardèche, Toscane, de Costa del Sol.

En tegenwoordig vliegen we naar alle uithoeken van de wereld. We zijn evenzeer thuis in Thailand en Laos als in Mexico en Peru. We gaan op vakantie naar Vuurland, Tibet of de Galapagoseilanden. „Niets verruimt de blik zozeer als reizen,” zong Wim Sonneveld al in de jaren vijftig. En gereisd hebben we. Zo zijn we wereldburgers geworden die de globalisering glimlachend tegemoetzien.

Maar daar komt nu een einde aan, net als aan alle leuke dingen die in de jaren zestig en daarna zijn bedacht of uitgevonden. Staatssecretaris Heemskerk van Economische Zaken (PvdA) roept Nederlanders op om alleen nog vakantie te vieren in eigen land. Want de Nederlandse economie heeft er meer aan als we een biertje bestellen op een van de terrasjes van Sluis dan wanneer we een fles Brunello di Monalcino laten ontkurken op de Piazza del Campo in Siena. Dat is sowieso aanstellerij, volgens de regering. Nieuwerwets modieus kosmopolitisch gedrag. Laten we nou maar gewone Hollanders zijn, die tevreden zijn met een kadetje met kaas en een mok karnemelk en die het buitenland niet nodig hebben, precies zoals in de jaren vijftig.

Natuurlijk is dit economisch protectionisme. En dan nog wel van de knulligste soort. Het grappige is dat Heemskerk onlangs nog heeft gefulmineerd tegen het protectionisme van de Fransen. Maar volgens hem is dit geen protectionisme, maar patriottisme. Alsof dat het er beter op zou maken. Die VOC-mentaliteit. Terwijl de VOC groot is geworden door alle wereldzeeën te bevaren.

Ilja Leonard Pfeijffer