Bij Van 't Hek heten alle mannen Henk

Toneel Mijn man, door Hekwerk Theaterprodukties. Gezien: 26/2 in Het Oude Raadhuis, Hoofddorp. Tournee t/m 10/6. Inl. www.hekwerk.nl

***

Twee vrouwen zitten te zonnen. Ze zijn begin vijftig, al aan hun derde fles wijn toe en praten ietwat lusteloos over hun huwelijken en hun mannen. „Het is af en toe best een lange zit, zo’n huwelijk met Henk”, zegt een van hen. „Ik vind alle echtparen van onze leeftijd tragisch”, stelt de ander vast. Veel meer gebeurt er niet in Mijn man, de eenakter die Youp van ‘t Hek schreef voor Debby Petter en Wivineke van Groningen. Het is, na Hexen uit 2007, hun tweede eenakter. Voor de tournee die nu volgt, vormen die twee stukken – elk een uur lang – samen een avondvullende voorstelling.

Hexen, destijds geregisseerd door Berend Boudewijn, herinner ik me als een beweeglijke dialoog tussen twee exen van een man wiens derde huwelijksfeest ze bij wijze van surprise! gaan opvrolijken met een wraakzuchtig optreden. Er zit een vermakelijk soort spanning in de tekst, evenals een royale hoeveelheid vrouwenvenijn die des te beter werkte door het minutieuze spel van de beide actrices.

Mijn man is, in de regie van Mike van Diem, aanzienlijk statischer. De dialogen hebben soms de wrange kwaliteit van de bijschriften die Peter van Straaten onder zijn tekeningen zet, maar ze gaan nergens naar toe. Alleen aan het slot duikt er een hoogst verrassende wending op, die illustreert hoe inwisselbaar de echtgenoten van zulke vrouwen blijkbaar zijn. Zo inwisselbaar zelfs, dat ze allemaal Henk heten.

Maar tegelijk met die onverwachte frappe introduceert de schrijver ook nog een derde figuur die de voorstelling afsluit met een Van ‘t Hek-achtige monoloog, terwijl de vrouwen van het toneel verdwijnen. Dat is geen sterk slotakkoord.