Geen roest meer in de pasta

Een van de verschillen tussen een pastaperser en een badpak is dat je de laatste badmode elk jaar kunt terugvinden in de krant en in de bladen. Want elk jaar zitten de zomen van de badpakken hoger of lager en is het dessin anders dan van eerdere modellen. Er is zelfs een moderedactie die de badpakken bijhoudt. Maar dat geldt niet voor pastamachines.

Het zou aan ons voorbij gaan, de lancering van een nieuwe lijn pastamachines, als deze krant er geen oog voor had. En jawel, er is weer iets nieuws op de markt. Vanaf volgende week te koop in rood, lichtroze, koningsblauw, ijsblauw, zwart en in goud. Ze kosten 120 euro. Het gaat om met de hand aangedreven pastapersers van fabrikant Marcato uit Italië.

Ze zijn van hetzelfde model als de zilveren van staal zoals ze al een eeuwigheid op de markt zijn, maar deze zijn van aluminium. De kleur is in het geanodiseerd aluminium ingebakken. Het aluminium is met een stroomstoot van een hard laagje voorzien dat verkomt dat het oxideert.

Verbazend is dat de Italianen aan het ontwerp zelf, het mechaniek, niets veranderd hebben. Met een slinger worden twee rollen aangedreven waartussen pasta op de gewenste dunte wordt geperst. Op de machine past een opzetstuk waarmee een lap pasta in brede of smalle slierten wordt gesneden. Ook slingeraangedreven.

Een hulpstuk voor ravioli past er ook op. Drama. Dat is hier eerder beschreven. Het is een onhandige machine. Pas na jaren oefenen krijgt men de behendigheid om ‘even’ wat verse huispasta te draaien. Het ontwerp schreeuwt om verbeteringen.

Maar niks. Een kleurtje! En nog iets. Nooit eerder aan gedacht en ook nooit last van gehad. Dat het vorige model de gezondheid kan bedreigen. Nu ze van gehard aluminium gemaakt worden, zijn de modellen met stalen rollen, dus ook die van Italiaanse en Chinese concurrenten, op de website van Marcato opeens verdacht. Stalen cilinders kunnen roesten. De nieuwe aluminiumrollen van Marcato oxideren niet en zijn dus ‘gezonder’.

Wellness rollers worden ze genoemd. Geen roest meer in je pasta! En je krijgt er ook ‘psycho-physical well-being’ van, volgens de website www.marcato.net. De site zwijgt over het psycho-physical trauma dat je oploopt bij de ontdekking dat een mens handen tekortkomt. Twee is te weinig voor de pastapers. Je bent een hele hand kwijt aan de slinger en hebt er toch nog twee nodig.

Een hand (minstens) om de pasta de machine in te brengen en een andere hand om de pasta aan de andere kant, bij de machine weg te geleiden. Want doe je dat niet, dan zakt de pasta pal onder de cilinders op een prop op tafel. Een knechtje aan de slinger? Die staat vreselijk in de weg. Ze zijn er met een motortje dat de cilinders draait en juist aan die uitvoering kun je zien dat het geen goed ontwerp is.

Een ander bezwaar loopt minder in het oog. Het ding is te smal. Een lap deeg mag niet breder zijn dan 14 centimeter en daar zit je zo voorbij. Een royaler bemeten machine maakt het werk minder kantklossig, maar groots en meeslepend.

Ze zijn er. Een vriendin vond er een tussen het oud roest in een rommelhok achter de keuken van een Amsterdams eethuis en bracht hem mee voor vergelijkend wetenschappelijk onderzoek in mijn culinair laboratorium. Een kloeke pastapers is het, die deeg draait tot 19 centimeter breed. Door de stand van de onderste cilinders, die een dikke lap dunner maken, is het invoeren van het deeg veel makkelijker.

Zie je dat, dan snap je Marcato helemaal niet meer. Trattorina heet de grote. De fabriek in Italië stopt er mee, maar ze worden nog gemaakt in Argentinië.

Wouter Klootwijk