Het vliegtuig zien, dat was belangrijk, dacht ik

De vorige keer dat er een vliegtuig in Amsterdam neerstortte, in 1992, werd ik ontzettend kwaad op mijn middelbare schoolvijand M., die later in het leven trouwens mijn beste vriend werd.

M. had in 1992 al journalistieke aspiraties en was met zijn cassetterecorder naar de Bijlmer gegaan om een sfeerreportage over de vliegramp te maken. Ik vond het onethisch dat hij daar mensen had lastiggevallen, en schold hem de volgende dag op school uitgebreid uit.

En nu reed ik zelf over de A9, op zoek naar het vliegtuig van Turkish Airlines. Ik had ook journalistieke aspiraties gekregen, maar eigenlijk geen idee wat ik daar nu mee moest. Het vliegtuig zien, dat was belangrijk, dacht ik.

In de file zat iedereen wild om zich heen te kijken. Op het radiojournaal werd niet gezegd waar het vliegtuig precies lag, dus het kon in elke akker langs de A9 zijn.

Ineens lag het daar, in een donker weiland. Raar, want plat op de grond. De voorkant zag er nog vliegtuigachtig uit, de achterkant was een lange sliert rommel. Langs de weg stond een agent te schreeuwen: „VOOR JE KIJKEN!!!” Dat deed niemand.

Hier stilstaan was onmogelijk, maar verderop, onder een viaduct bij een landweg, kon dat wel. Een vrouw met een hondje, haar zoon en een man met een verrekijker hadden zich hier verzameld. Tussen de bomen door konden we het vliegtuig zien liggen.

Intussen stond in de auto de radio nog aan, waarop de verslaggeefster van Radio 1 na elk mini-interview „bedankt voor dit moment” zei. Dat zei ze tegen het hoofd van een ziekenhuis, tegen Benno Baksteen, tegen een boerin die het had zien gebeuren en tegen een doorgewinterde man van de bloedtransfusiedienst die het ook weer niet zó’n groot ongeluk vond.

Een andere verslaggever had Henk Westbroek opgeduikeld, die vertelde dat hij bijna in dit vliegtuig had gezeten. Omdat het zo’n goedkope vlucht was! Maar hij had zijn reis toch maar omgeboekt! Omdat hij voor deze vlucht zo vroeg op had gemoeten! Maar daar had hij lang over getwijfeld hoor! Want hij was een enorme krent! En de middagvlucht was zeven tientjes duurder! Maar hij was uiteindelijk toch maar met de middagvlucht gegaan!

Henk kwam er zelf bijna niet van bij, van het toeval van dit alles en het feit dat hij er zomaar een mediamomentje aan overhield. Ik keek nog even door de bomen naar het vliegtuig en ging toen maar naar huis.