God straft Nederland met haat en verderf

De verschijningsfrequentie van week- en maandbladen heeft nadelen, nu zelfs dagbladen al moeite hebben het door veel nieuwsconsumenten gewenste snelle ritme van de actualiteit bij te benen. Toen Elsevier schreef dat Fred Phelps, leider van de christelijke sekte Westboro Baptist Church uit Kansas, na Geert Wilders de toegang tot het Verenigd Koninkrijk was geweigerd, kon het blad niet weten dat Phelps een bezoek aan Nederland zou aankondigen. Gisteravond kreeg ik een mailtje waar in chocoladeletters boven stond: „God haat Nederland!”. Om het verdorven volk van „flikkergelegenheidsgevers” te straffen had Hij er een vliegtuig laten neerstorten. De sekte belooft te komen demonstreren bij de begrafenissen van de slachtoffers van de ramp in Zwanenburg. Dat is geen haat zaaien, maar haat spuwen, op de meest onkiese manier. Benieuwd hoe dat zich zal verdragen met de vrijheid van meningsuiting.

Maandblad Quote heeft een nog langere deadline, dus kon de schets van de financiële problemen van Telegraaf Media Groep (TMG) geen melding maken van de plannen voor publieke omroep Wakker Nederland. Als de auteurs dat geweten hadden, zouden ze meer werk hebben gemaakt van hun suggestie dat minderheidsaandeelhouder John de Mol (twintig procent) een groter belang wil verwerven. Een woordvoerder ontkent overigens categorisch.

Quote en Ode („voor intelligente optimisten”) zijn elkaars natuurlijke tegenhanger. De eerste verlustigt zich aan het snelle geld, de laatste volgt stemmingen en koersen van het duurzaam ondernemen: neurofeedback, verzamelen van geneeskrachtige kruiden in Peru en een pleidooi voor het vervangen van de te vaak misbruikte kleur groen als symbool van de ecologie. Dat moet voortaan bruin worden, aards en niet populair bij reclamemakers.

Ook goede interviews gaan langer mee dan de waan van de dag. Ik lees altijd met veel plezier Matt Dings’ rubriek Jonge jaren in HP/De Tijd. Deze week onthult columnist Carrie daarin dat ze eigenlijk helemaal niet Rotterdams is, maar haar jeugd en wilde tijd in Utrecht doorbracht.

Een no-nonsense Rotterdammer met heel andere politieke ideeën gaat bij Elseviers meester-interviewer Hugo Camps te biecht. Raads- en statenlid Ronald Sörensen: „Mijn vader is wel fout geweest in de oorlog.” En: „Het verzet en de NSB liepen dwars door mijn familie heen. Het is nooit een probleem geweest.” Verderop constateert Sörensen „een grote overeenkomst tussen de politieke islam en het fascisme.” Hij noemt Rotterdam „een stad van cultuurpausen”. Over dijkgraven: „Die krijgen 8.000 euro in de maand. Om wat te doen precies?”