Geliefde nestbevuiler

Voor al uw tuinkabouters, beleefd aanbevelend. Kunstbedrijf Maurizio Cattelan. Zijn jongen met trommel uit 2003 trommelt in een Duits museum. Het is vanzelfsprekend geen jongen met trommel, het is een installatie. Vervaardigd uit was, synthetisch haar, echte kleren, een elektronisch mechanisme en een trommel van brons.

Duitse musea kunnen vaak een vrolijke noot gebruiken.

Ik weet niet of het beeldhouwwerk werd vervaardigd ter gelegenheid van het 44-jarig bestaan van Die Blechtrommel van Günter Grass, en oorspronkelijk was bedoeld ter vervanging van het ruiterstandbeeld op het stadsplein van Danzig. Ik denk van niet. Het lijkt me enigszins beneden de waardigheid van Maurizio Cattelan.

Maurizio Cattelan is een hemelbestormer, een rebel, een stokebrand, een knuffelicoon van alle curatoren die hun musea vullen met installaties.

Maurizio Cattelan heeft ooit een doodkist met een op z’n zondags gekleed lijk neergezet in een renaissancezaal van het Louvre. Ik bedoel uiteraard een installatie van synthetische hars, echte haren en een echt colbert. Het publiek was aangenaam verrast .

De jongen met de trommel is al net zo’n tijdloos kunstwerk. Deze jongen zal nog trommelen als Napels en New York zijn ingestort.

De fantastische lijn in de ontwikkelingsgang van de Westerse kunst, die loopt van Vermeer naar Maurizio Cattelan, zal iedereen terstond in het oog springen. Nu al zijn er kunstcritici die deze jongen met trommel beschouwen als de Mona Lisa van onze tijd.

Je snapt niet dat er nog mensen rondlopen die hun neus ophalen voor kunst.

Een Italiaan in New York kan of een restaurant openen of de malloot gaan uithangen die de hele kunstwereld voor de gek houdt. Voor dat laatste koos Maurizio Cattelan.

In 2003 heeft hij het publiek nog een keertje aangenaam verrast. Door in Milaan drie kinderen op te hangen aan een boom in de binnenstad. Materiaalkeuze onbekend.

Verder ken ik dat paard van hem dat hoog tegen een museumwand opspringt, met het hoofd al door de muur. Mixed media waarschijnlijk.

Maurizio heeft een olifant een kostuum aangetrokken van de Ku Klux Klan. Deze geestigheid bracht bijna drie miljoen op bij Christie’s.

Maurizio geeft een tijdschrift uit dat bestaat uit bijdragen die zijn gestolen uit andere tijdschriften.

Hoe meer streken de guit uithaalt, hoe doller de curatoren op hem worden.

Ik weet niet wat ik komischer vind: de drukte die Maurizio Cattelan maakt of het feit dat de curatoren en rijke verzamelaars zo braafjes gaan zitten waar hij ze hebben wil.