Dogmafilm gemaakt door een Hollywoodveteraan

Rachel Getting Married. Regie: Jonathan Demme.

Kym (Anne Hathaway) is een irritante vrouw: ze is narcistisch, onaardig, ongemanierd; overal waar ze komt eist ze alle aandacht op. Aan het begin van Rachel Getting Married wacht ze, buiten bij de ontwenningskliniek waar ze al maanden verblijft, op haar vader. Ze krijgt een weekend vrij om het huwelijk van haar zus Rachel bij te wonen.

Zonder dialoog maakt regisseur Jonathan Demme duidelijk dat Kym haar plaats thuis in het gezin moet heroveren, dat de wereld zonder haar genadeloos verder is gegaan.

Demme staat bekend om zijn grote, verzorgde Hollywoodfilms als The Silence of the Lambs (1991) en Philadelphia (1993). Met Rachel Getting Married slaat hij een nieuwe weg in, eentje die aansluit bij zijn recente documentaires als The Agronomist en Jimmy Carter, Man from Plains. Daar werkte hij voor het eerst met digitale camera’s en dat is hem duidelijk bevallen. Rachel Getting Married is deels volgens de Dogmaregels gefilmd: zo wordt de muziek live op de set gemaakt. Demme voegde er ook zijn eigen regels aan toe. Zo waren er vooraf geen acteursrepetities en wist cameraman Declan Quinn niet welke opnames hij zou maken. Hij en Demme wilden dat de film eruitzag als „the most beautiful home movie ever made”. Deze ‘intieme’ documentairestijl werkt prima, geholpen door uitstekend spel van de cast. Dat de film niet perfect is, komt door het conventionele scenario van Jenny Lumet. Ze schrijft scènes die te veel op elkaar lijken: hoe vaak moet je duidelijk maken dat bruid Rachel niet blij is dat alle aandacht naar het zwarte schaap Kym gaat?